Η μόνη ελπίδα που απομένει σ’ αυτόν τον κόσμο
είναι να νοιώσει το τέλος του.
Να καταλήξει κυλώντας, μέσα στη λάσπη
των τσακισμένων ανθρώπων
σε χέρια λιωμένα φτερά
με κομμάτια σπασμένα βλέμματα
βροχερών σκιών κι αποστεωμένων αγνώστων.
Η τελευταία θυσία
στον ωκεανό της βαθιάς σκουριάς
με την μεταλλική οσμή του αίματος
στο χνάρι του άωρου Θεού των Καβείρων
πάνω στα καμένα δαφνόφυλλα.
Ειδομένη, 2016
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Coskun Cokbulan.]
