Τώρα πια όταν χωρίζουμε
Δεν με αποχαιρετάς.
Είναι ενδεείς οι λέξεις σου.
Oι κάλπικες ανάσες τους
Δεν φθάνουν να πληρώσουν
Την απουσία.
Μου νεύεις απλά,
Σαν να με ντύνεις
Με τα τρύπια μανίκια
Ενός πολυκαιρισμένου
Παλτού αβεβαιότητας.
«Κάνει ψύχρα έξω;»
«Θα ξανάρθεις;»
«Ίσως αύριο.»
Αύριο.
Αέναη ασάφεια του σήμερα.
Αύριο.
Αιώνια απόδειξη του χθες.
Θα περιμένω.
[Πρώτη εμφάνιση στα Γράμματα. Η Παναγιώτα Καλογεράκου είναι μαθήτρια της Β΄ Λυκείου. Η φωτογραφία είναι από την ταινία Ο Ανδαλουσιανός Σκύλος των Μπουνιουέλ-Νταλί (1929).]
