Νευρικά κάπως κείτονταν
Κλειδαμπαρωμένη στη φιάλη
Το κορίτσι με το φουστάνι
Και ξεχαρβάλωνε τις στιγμές
Με το άσπρο της φουστάνι
Λερωμένο από του καιρού την γλύκα
Στεκόταν εκεί
Ανώνυμα ανέγγιχτη
Και η στεγνή της σάρκα
Έγλυφε λαίμαργα τη σκόνη
Των χρόνων της προδοσίας
Των σαλεμένων υπογείων
Σαν εφιάλτης σε ζωή νεκρού
Με τη μετάνοια ζωντανή
Και τη ματιά αποσβολωμένη
Να γνέφει τριγύρω
Για το κυρτό σώμα
Την φευγαλέα μορφή
Για το κορίτσι με το φουστάνι
Και των αθώων την μεταμέλεια
της σκέψης
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Kasun Desitha.]
