Επιτρέψτε μου καταρχάς να διευκρινίσω τον τίτλο: Εφόσον μιλάμε για λογοτεχνική δημιουργία, η λέξη «θεράπων» σημαίνει κατ’ αμφισημία τον πιστό υπηρέτη, αλλά και τον θεραπευτή της Ποίησης –αυτόν που τίθεται στην υπηρεσία της Μεγάλης Κυράς και κατάλληλα τη «θεραπεύει» με την ιαματική χρήση του λόγου. Τη θεραπεύει, αλλά και αυτοθεραπεύεται, καθώς ανακαλύπτει εν προόδω το δικό του πρόσωπο και προσδιορίζεται –μ’ ένα λόγο, το πνεύμα του λαμβάνει σχήμα και μορφή– μέσω της τέχνης του. Η αλληλεπίδραση δημιουργού και δημιουργήματος είναι προφανής, αφού το κάθε συμβαλλόμενο, ας πούμε, πρόσωπο αντλεί τους χυμούς και την υπόστασή του από το άλλο.
Συχνά με ρωτούν κατά πόσον ο ποιητής γεννιέται, προικισμένος εξ ορισμού με το χάρισμα του ταλάντου. […]
[Η συνέχεια του κειμένου στο Φρέαρ, τχ. 14 που κυκλοφορεί. Υπενθυμίζουμε ότι η ύλη του έντυπου περιοδικού είναι εντελώς άλλη από την ύλη που δημοσιεύεται καθημερινά στην ιστοσελίδα μας. Ο πίνακας είναι του Edvard Munch.]
