Αφήνει το ραδιόφωνο ανοιχτό μέρες και νύχτες ολόκληρες. Μες στην βραδινή σιωπή ο εκφωνητής ανακοινώνει τις τελευταίες ειδήσεις, μας στέλνει τις ευχές του και έπειτα χάνεται, ποιος ξέρει για ποια κανάλια, ποια σήματα. Εμείς εξακολουθούμε να ακούμε τις μουσικές απ΄την Νικαράγουα, την Ερυθρά, το Βέλγιο, την Ανδαλουσία. Περνούμε τις νύχτες μας ταξιδεύοντας σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Αφήνουμε πάντα στην Αθήνα όσα αγαπήσαμε και με την καρδιά τρελή από πόνο, τραβούμε για μια καινούρια περιπέτεια, μια καινούρια καταστροφή. Αυτά τα ραδιόφωνα που παίζουν αδέσποτα στα πάνω στρώματα της πόλης, φέρνουν στο φως ξανά παλιές επιθυμίες, φωνές που κάποτε ακουστήκαν στη ζωή μας και τώρα αργά και ήσυχα φθείρονται μαζί μας. Το πρωί τίποτε δεν θα θυμόμαστε, σαν τάχα όλοι οι παλιοί μας έρωτες ποτέ να μην συνέβησαν. Ας είναι. Εμείς πάντα θα μπορούμε να στέλνουμε τα φιλιά μας στους αδελφούς που κοιμήθηκαν στα πολύ μεγάλα βάθη. Στους αδελφούς μας που τώρα περνούν πιο αποφασισμένοι από ποτέ τα εξαγνισμένα στενά του Μαγγελάνου.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ].
