…και αρχίζω με το πιο πρόσφατο:
Είναι η στιγμή που ο ρομαντισμός βρήκε τον τέλειο εκφραστή του! Ό,τι καλύτερο μας επεφύλαξε η χρονιά που φεύγει είναι το CD, Great Romantics, με τον Απόστολο Παληό στο πιάνο σε έργα Chopin (Τέσσερις Μπαλάντες και το Μεγάλο Βαλς) και Schumann (Δέκα οκτώ κομμάτια μουσικών διαλόγων), σε μια ερμηνεία σπάνιας εκφραστικής και πλαστικής ομορφιάς, με δεξιοτεχνικές αρετές που αναδεικνύουν όχι μόνο τον λυρισμό και τον ρομαντισμό, αλλά και τον εσωτερικό πλούτο των έργων δύο μεγάλων συνθετών!
Και τα βιβλία φυσικά:
Ίρβιν Στόουν, Βαν Γκογκ, μτφρ. Δ. Κωστελένος (Γκοβόστης) γιατί το πάθος για ζωγραφική είναι τρέλα για τη ζωή.
Δημήτρης Αγγελής, Ένα ελάφι δακρύζει πάνω στο κρεβάτι μου (Πόλις), για την ελεητική ματιά του στον κόσμο, γιατί η στέγη του πάντα θα γέρνει στη μεριά του, για να φυγαδεύονται οι στίχοι που θα γράφει και γιατί είναι θυμωμένες οι μέρες που φοράει.
Ε.Τ.Α. Χόφμαν, Τα Νυχτερινά, μτφρ. Γιάννης Καλιφατίδης – Ηλιάνα Αγγελή (Σμίλη), γιατί οι μορφές της τέχνης είναι πολλές και κάθε μια με διεκδικεί ζηλότυπα.
Όσκαρ Ουάιλντ, Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέυ (Σμίλη), γιατί η νέα μετάφραση σήκωσε το βάρος της ομορφιάς του, γλίτωσε από τα γηρατειά, φόρτωσε στο πορτρέτο τα αμαρτήματα και κέρδισε την αιωνιότητα.
Γιώργος Δαρδανός, Σχηματική Σκέψη (Γκούτενμπεργκ), γιατί όσο και αν σκέπτεται, ο Ροντέν δεν θα του απαντήσει πού πήγαν τα λεφτά για τις βιβλιοθήκες.
Χρύσα Αλεξοπούλου, Φάος φάος φάος φως (Γαβριηλίδης), γιατί αυτό η αρχή και αυτό το τέλος της σύντομης ζωής μας.
Ντάνιελ Κλάιν, Ταξίδια με τον Επίκουρο (Πατάκης), γιατί μέσα στο ελληνικό φως, τη θεία λιτότητα, το τοπίο κοχύλι αρχαίου θεάτρου γίνεται αποκλιμάκωση της ζωής και μας ομορφαίνει τη δυστυχία, που λέει και ο ποιητής.
Στέφανος Τραχανάς, Το φάντασμα της Όπερας (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης), γιατί στα υπόγεια δεν φαίνεται ο άγνωστος που κινεί τα νήματα αυτού που φαίνεται. Γιατί το υποσυνείδητο λειτουργεί αθέατο και μεταμορφώνεται σε ευπρεπές, γιατί εξωγήινοι δεν υπάρχουν και ησύχασα.
Αργύρη Εφταλιώτη, Η μαζώχτρα, στη θεατρική της εκδοχή στο Μικρό Γκλόρια, έκανε το διήγημα θέατρο, χωρίς να το διασκευάσει και τρεις ηθοποιοί κατάφεραν να γίνουν πλήθος πάνω στη σηνή.
Γιώργος Βέης, Παντού (Κέδρος), γιατί από από την ιδιωτική μου οδό πάω παντού, Βλέπω Παντού και από το Παντού επιστρέφω πλουσιότερη στον εαυτό μου.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]
