Ακροβατώ στις σιωπές της ψυχής σε μιαν αδιάκοπη προσπάθεια ισορροπίας. Αν είχες καταλάβει τι είναι ο πόνος, θα τον είχες πάρει στην αγκαλιά σου για να μην φοβάται, να μην τρέμει, να μην μείνει μοναχός και τέλος πεθάνει!
Γι’ αυτό σε ρωτάω: άραγε, πρόσεξες πόσο μόνος είναι; Είμαστε χιλιάδες και είναι μόνος. Από την αβάσταχτη μοναξιά, αλλάζει πρόσωπο, άλλοτε γίνεται ψυχή κι άλλοτε σώμα. Την ξεγελάει με παιχνίδια υπεροχής.
Είμαστε πολλοί, είναι ένας και τόσο μοναχός! Χωρίς εμάς δεν υπάρχει. Γι’ αυτό μας πονάει, εσένα κι εμένα και τον καθένα μας.
Άραγε, τι λες φίλε μου, θα τα καταφέρεις; Η αγάπη και ο πόνος συνάντησαν τις πονεμένες ψυχές, μιας ζωής μιας Νεφέλης. Της Μαρίας-Νεφέλης!
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Γιάννης Β. Κωβαίος.]
