Ποιητές και άγιοι
Τους ποιητές συνήθως δεν τους συμπαθούμε. Γιατί δε μπορούν να μας βοηθήσουν. Δε μπορούν να σώσουν ούτε τον εαυτό τους. Τι θέλουν και μιλάνε;
Εκτιμάμε όσους νομίζουμε ότι μπορούν να μας φανούν χρήσιμοι. Και υπό αυτό το πρίσμα προσεγγίζουμε πολλές φορές και τους αγίους• τουλάχιστον αυτοί μπορούν να εισακούσουν τις προσευχές μας.
Η αλήθεια πάντως είναι πως, είτε τους ποιητές διαβάζουμε ή στους αγίους προσευχόμαστε, θα πεθάνουμε.
Αθήνα, 12 Νοεμβρίου 2015
Ένας ποιητής κάποτε και οι αναγνώστες του
Ένας ποιητής γύρεψε κάποτε να συναντήσει κατ’ ιδίαν έναν έναν τους αναγνώστες του. Όλοι ανεξαιρέτως τον ρωτούσαν: «Γιατί αυτή η πρεμούρα να μας συναντήσεις; Σε διαβάζουμε, δεν σου αρκεί αυτό;». « Όχι! τους αποκρινόταν εκείνος με παράπονο. Δεν μου αρκεί καθόλου. Τούτο είναι ίσο με το μηδέν. Πρέπει να αποδεικνύουμε ο ένας στον άλλο ότι είμαστε πραγματικοί.». «Ε και τι πρέπει να κάνουμε εμείς για να πειστείς;» τον ρωτούσαν. «Δεν ξέρω…» απαντούσε απορώντας και ο ίδιος ο ποιητής και έπεφτε κλαίγοντας στα πόδια τους και τους εκλιπαρούσε να τον διαβεβαιώσουν ότι όντως υπάρχουν… εκείνοι όμνυαν ότι ήταν αληθινοί… αλλά αυτός δεν τους πίστευε… και τότε οι αναγνώστες του αποφάσισαν να τον ξεχάσουν και να μην τον ξαναδιαβάσουν ποτέ πια…
Αθήνα, 20 Νοεμβρίου 2015
Ένα συμπέρασμα
Δεν ήταν απελπισία τούτο, ούτε απαισιοδοξία. Ήταν ένα συμπέρασμα. Μια διαπίστωση ζωής. Αποτύγχανε. Αποτύγχανε καθολικά. Με τρόπο επίμονο, συστηματικό και αδιάψευστο. Με έφεση και επιτήδευση. Αυτή άραγε η «ικανότητά» του ήταν κληρονομική, φυσική ή επίκτητη; Μάλλον και τα δύο. Με την καθημερινή άσκηση της γινόταν καλύτερος και εμπειρότερος.
Αθήνα, 26 Νοεμβρίου 2015
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. To έργο κάτω είναι της Lindsey Kustusch.]
