ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ ΤΟΥ ΜΑΤΙΑΣ
Έχει τόσο καιρό να αγγίξει
τη Λότταρ,
που μόνο με τη μνήμη μπορεί να την ανακαλέσει:
μηροί, αναχώματα, στήθος, στόμα
– ανάσες κι ομορφιά
Τις νύχτες που στρατοπεδεύει,
στο ημίφως, με πυρωμένη την επιθυμία,
σχηματίζει κατά βούληση την εικόνα της,
σαν να προσκαλεί ένα ερωτικό τζίνι
με το όνομά της,
κι άλλοτε, αντί να εφορμά,
με κόπο, νηστεύει από τη σάρκα,
γιατί γνωρίζει, με τη σοφία της εγκράτειας,
με την καρτερικότητα
των ενωμένων τους ψυχών
πως αγάπη δεν είναι μόνο σμίξιμο,
αγάπη είναι κι ο αέρας
Όταν τη συναντά,
από κοντά,
ξεχνά τους εγκρατείς του τρόπους
Φλογίζονται σαν έφηβοι στο ξύλινο κρεβάτι
[Από τη συλλογή Τα νερά του μετανάστη (Μελάνι, 2015).]
