ΤΟΥ ΣΧΗΜΑΤΟΣ ΤΟ ΡΙΓΟΣ, Ι
Είπες:
«Κουμπί κι ασήμι
σε μαύρη μπέρτα».
Τα είπες όλα εκτός
φεγγάρι.
Κι αυτό ήταν ασυγχώρητο.
Ύστερα σε πήρε η νύχτα και
σε πέρασε στην αλυσίδα που κρεμάει τους ποιητές.
Και δεν τους ξαναβλέπεις πια παρά μόνον
όταν στο στόμα έχει φυτρώσει ακέραιο το φεγγάρι
όταν τα μάτια είναι θυμωμένες πλέον παπαρούνες
κι έχουν στα πισινά τους την τρομερή του Κέρβερου τη δαγκωνιά.
(Από τη συλλογή Χαμηλές οκτάβες, Φαρφουλάς, Αθήνα 2013)
ΜΕ Ο,ΤΙ ΕΙΧΑΜΕ
Κάτω από επιστασίες βροχής, θυμηθήκαμε τις συμμαχίες των σωμάτων.
Κι αγαπηθήκαμε με ό,τι είχαμε πρόχειρο επάνω μας.
Εσύ με βρεγμένα μάτια
κι εγώ με το ίδιο πρόσωπο της νεαρής κερασιάς.
ΑΠΩΝ
Η γούνα του καθρέφτη γυαλίζει στο κέρινο φως.
Αλεπούδες σκιές ρημάζουν τους τοίχους
με καπνιά απ’ το χρόνο τους.
Έναν χρόνο αυτόκλητο.
Το κρασί είναι ζεστό, στυφό και πομπώδες
κι εσύ χορεύεις υδράργυρος
κι ολωσδιόλου απών.
Φυσικά τα ρολόγια πενθούν.
Και τα μάτια μου τσούζουν.
(Από τη συλλογή Έρως αρόδο, εκδ. Κουκούτσι, Αθήνα 2015)
