Είπες, νύχτες που ποτέ δεν θα υπάρξουν. Με τ’ αποφασισμένο βήμα εκείνου που δεν φοβάται τη μοίρα του, χάθηκες στο βάθος της λεωφόρου της ενάτης Ιουλίου. Χανόσουν ανάμεσα στους ναούς των ευαγγελιστών, στα νυχτερινά μαγαζιά με τ’ αναμμένα φώτα, τους εραστές, τις χορεύτριες απ’ τα χαμόσπιτα της Σάντα Φε. Στο Μπουένος Άιρες ξημέρωνε. Απόψε πεθαίνει οριστικά μια ολόκληρη αυτοκρατορία, απόψε μας διατρέχουν οι αιώνες, τα όργανά μας δείχνουν άλλους ισημερινούς, η μοίρα μας βρίσκεται κρυμμένη στους ήλιους, στον καπνό, στα ξέφρενα μπαντονεόν, στην καρδιά των ανέμων. Απόψε μια ολόκληρη πανδαισία χρωμάτων και ερώτων περνούν στην ιστορία, σ’ αυτό τ’ οριστικό τέλος του καλοκαιριού. Η αυγή του καινούργιου χειμώνα με βρίσκει ανάμεσα σ’ άνθη μεσημβρινών χωρών, έρμαιο θεάτρων ελεεινών και ακραίων περιστάσεων. Είπες, νύχτες που ποτέ δεν θα υπάρξουν. Γινόσουν χάρτινο ρόδο, ποίημα, το θαύμα που πάντα θα μας λυτρώνει απ’ τον κόσμο. Το Μπουένος Άιρες βούλιαζε στα νερά, μέσα σε μια αίσθηση αγία. Ανάμεσα σε σένα και σε μένα σπασμένοι πια καθρέφτες, λάμψεις και ο ξοδεμένος για πάντα ουρανός. Φύσεις νεκρές, απόψεις θαμμένων πόλεων, σπουδές γυμνών, παλιά ηφαίστεια. Ένας κόσμος γλυπτός απ’ αναμνήσεις και πυρετό.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Ogle Winston Link.]
