Όταν ένας άνθρωπος τσακίζεται μπροστά στα μάτια κάποιου άλλου, είναι σαν να δίνει στον αυτόπτη εκείνον μάρτυρα της πονεμένης πτώσης ένα δάνειο δίχως όμως την απαίτηση για τόκο και εξόφληση. Ακόμα κι έτσι, παραμένει δάνειο· ο μάρτυρας γνωρίζει μέσα του, δίχως καλά-καλά να μπορεί να το εκφράσει με λέξεις, πως θα κληθεί κάποτε και με κάποιο τρόπο που ολωσδιόλου αγνοεί, να πλειστηριάσει κάποιο πάγιο δικό του, κάτι δικό του, τέλος πάντων, προκειμένου να εξοφλήσει: έτσι ένιωσα όταν τον είδα στο ρυάκι εκείνο το μεσημέρι.
Δεν έκλαιγε, δεν δάκρυζε, δεν είχε αφεθεί σε κανενός είδους οφθαλμοφανούς λύπης ή στενάχωρης έξαρσης: ήταν εκεί, σκυφτός σαν σε στάση ικεσίας, πάνω στα λευκά στρογγυλά βότσαλα της κοίτης του ρυακιού – ένας μεσόκοπος, ευρύστερνος άντρας με σγουρά μαύρα μαλλιά και χέρια μακριά που αγκάλιαζαν μπροστά τα αμμουδερά σημεία της κοίτης, θαρρείς και προσπαθούσε να ξεχωρίσει κάτι με την αφή. Ήταν εκεί, ήσυχος, δίχως να μουρμουρίζει το οτιδήποτε και ο τρόπος που αργοκουνούσε την πλάτη του μπρος πίσω έδειχνε σαν να προσευχόταν. Ήξερα ότι είχε «σπάσει», ότι είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο απελπισίας που τίποτα δεν θα ήταν ικανό να τον βοηθήσει πια, να τοντραβήξει ξανά πίσω στους αναγκαίους εκείνους φόβους που μας κάνουν να επιμένουμε. Όμως έπρεπε να προσπαθήσω.
Γύριζε και με κοίταζε και όποτε έκανα να του πω κάτι, με ανάγκαζε να σωπαίνω υψώνοντας τον δείκτη στο στόμα του και σχηματίζοντας με τα χείλη του ένα Σσς. Εξακολουθούσα να τον βλέπω και να με βλέπει, να τον κοιτάζω και να με κοιτάει, να σωπαίνω και να σωπαίνει όταν έβγαλε το πιστόλι και έκανε αυτό για το οποίο είχε έρθει ίσαμε εδώ. Δεν το περίμενα και επειδή ακριβώς δεν το περίμενα, σωριάστηκα στη λάσπη. Στον απόηχο του κρότου, ένιωσα ένα μούδιασμα και σκέφτηκα τη γυναίκα του και την υπόσχεση που της είχα δώσει ότι σαν φίλος θα τον προσέχω.
Μετά ένιωθα παράξενα ήρεμος. Σαν να μην είχα γίνει μάρτυρας του χαμού του. Πήγα και ειδοποίησα και ήρθαν και τον μάζεψαν. Ήμουν καθ’ όλα ήρεμος και ψύχραιμος.
Ήμουν τόσο νεαρός τότε που πίστευα πως θα μπορούσα κάποτε να καλύψω τοκοχρεολύσια και κεφάλαιο δίχως να χρειαστεί να εκποιήσω τίποτα.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]
