1.
Τοίχος σε καθιστικό
-δεν τρώγεται αλλά μπορεί
και να συμβεί-
είναι βαμμένος σε μια ώχρα κακιά,
που θυμίζει ίκτερο
Εκείνη καθότι ρομαντική
με ένα Stucco Veneziano,
ύστερα από χρόνια
τον κάνει να μοιάζει
με απόδραση στη Τοσκάνη
Να σας τρατάρω ένα κομμάτι,
θα σας ταξιδέψει όπως και ο Proust !
Έχει και φωτογραφίες πάνω του
από το τελευταίο ταξίδι περιφρούρηση
οικογενειακής ευτυχίας
– Θα ανέβει η θερμοκρασία απόψε,
το δήλωσε εκείνος και το δελτίο καιρού
Τον κόβει σε τετράγωνα
Τοίχος Επιδόρπιο προς ψύξη
Προσεχώς έχουν επέτειο φιλίας
2.
Τις νύχτες του Σεπτέμβρη
πάντα επιθυμείς να βρέξει
να μπει το νερό στο λούκι
να το ακούς να κυλάει μέσα του
να σε ξεπλένει
να στάζει ηδονικά
μόλις φτάσει στο έδαφος
Στήνεις αυτί, για να ακούσεις
τις σταγόνες
να βεβαιωθείς ότι δεν παράκουσες
το κάλεσμα της εποχής:
Όπως το αγριόχορτο θα ευδοκιμήσεις
ανάμεσα στις σχισμές
Την νύχτα η προσευχή
έχει να κάνει πάντα με την γύμνια
3.
Υπάρχουν κάτι σπίτια -χώρες
που είναι χτισμένα από πέτρες και ζαχαρωτά
-όπως στα παραμύθια –
με μικρά παράθυρα και καπνοδόχους
να φεύγει η ένταση
Όταν πιάσουν φωτιά
λιώνουν σαν τα φρουί γλασέ οι οροφές,
μένουν οι πέτρες στα θεμέλια
τεράστιες σαν το Σισύφειο μαρτύριο
Τότε ορμάει εντός,
ένα τεράστιο μπλε
να κατοικίσει ερείπια,
να ξεχερσώσει σύνορα
ανάμεσα στα σώματα
Και ένα γαλάζιο
σαν την αναπνοή σε ύπνο βαθύ
Και τότε γίνεται επιτακτική η εντολή
αυτός ο κόσμος να ξαναχτιστεί
– από οξώπετρα –
δίχως καλέμι και μυστρί
μόνο με λόγο πύρινο και σάρκα
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]
