Εδώ και καιρό κρατώ μια απόσταση απ’ τα ποιήματα. Φοβάμαι πως αν χρειαστεί, πως αν απ’ αυτό εξαρτηθεί κάποτε η ζωή μου, μπορεί όλους τους στίχους ν’ αρνηθώ.
Μπορεί βορά να γίνω στη μανία των στίχων, όταν σαν αρρώστιες παλιές θα χυμούν έξω απ’ τις ανθολογίες ζητώντας δικαιώματα από παλιές επαναστάσεις, από καταστροφές και από έρωτες.
Γι΄αυτό κρατώ μια απόσταση απ’ τα ποιήματα πασχίζοντας να πείσω τον εαυτό μου πως τίποτε δεν σήμαιναν, πως ποτέ ξανά δεν θα ζήσω μες σε τόσο φως.
Όλα τα σινιάλα έχουν πια σβηστεί και οι αποστάσεις μεγαλώνουν. Την πίστη μου τίποτε δεν τη συγκρατεί, τίποτε. Απόψε ορκίζομαι πως τελειώνουν όλες οι σχολές και όλα τα ρεύματα.
Πλησιάζω στα τέρματα με χέρια σπαραγμένα, με την έκφραση εκείνου που κινδύνευσε.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. To έργο είναι του Alex Roulette.]
