Ύστερα, δυο καΐκια πλέουν στον κόλπο
με τους λουόμενους να βιάζονται να ξεκινήσει η σεζόν.
Τα αυτοκίνητα μετακινούνται και χάνονται
στην κορδέλα που τυλίγει τον βράχο.
Βγαίνοντας από το δωμάτιο τα γεγονότα ήταν ομοιοκατάληκτα
ως προς τα πρόσωπα και τη ρήξη.
Περπατώντας, συνδέονταν όπως ο δρόμος,
μια μέρα μετά, κράταγε τη βάση του βουνού.
Ήρεμα, ψάχνω τους δεσμούς αίματος.
Όλοι είναι επίσημα και χαμογελαστά.
Η φλόγα διαδόθηκε.
Ο κόσμος προσπαθεί να βολευτεί
σε μια νέα θέση κρατώντας ακίνητη
τη διασπορά των φωτεινών σημείων.
Οι αστερισμοί σβήνουν
στη θέα των λάμψεων
που ωχριούν μπροστά στις νοητικές συνάψεις
που περικλείουν στοργικά την πορεία
προς μια πλήρη μεταστροφή,
αφού τα εφηβικά χρόνια
αναγνωρίζονται και χαρακτηρίζονται
από αυτούς που ρουφούσαν τα χρώματα
από τους πίνακες που ζωγράφιζα
αφήνοντας σκούρα σκιαγραφήματα ως
ανάσες.
Τους είδα μπροστά μου.
Τους αγκάλιασα και τους φίλησα με θέρμη
γνωρίζοντας ότι το νήμα έχει λύσει κάθε απορία
και στο τραπέζι θα συμφάμε και θα συμπιούμε
και θα γελάσουμε ίσως, χωρίς να προσποιούμαστε
ότι δε γνωρίζουμε πως κάθε κοινή αρχή
σηματοδοτεί και μια πλήρη διαφοροποίηση.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Η φωτογραφία είναι του Παναγιώτη Φελούκα.]
