frear

Οι ευαγγελισμοί – του Απόστολου Θηβαίου

Εις μνήμην όλων ανεξαίρετως
των κοριτσιών

Να υψώνεται λέει, καθώς σύμβολο στ’ αλώνια και τα όνειρα.

Έχει συνηθίσει σ’ ακριβά γούστα. Λευκές νύχτες, πτήσεις τσάρτερ για Παρίσι, Λονδίνο. Μην ανησυχείτε, δεν ρισκάρει τίποτε απ’ τη ζωή της. Θέλω να πω με την αμερικανική της προφορά, μ’ άρωμα μεθυστικό και βαμμένα κοραλλί χείλη, έρχεται και φεύγει όποτε της κάνει κέφι. Όταν όμως ρίχνει τα πέπλα της, εκείνη ακριβώς την ώρα, μπορεί να πει κανείς ότι τα πιο αγαπημένα μου καλοκαίρια έχουν για πάντα νικηθεί.

Την είδα στη βιτρίνα. Το θαύμα του Έντουαρντ Χόπερ εμπρός στα μάτια μου. Σημείωσα παραλλήλους και μεσημβρινούς και τη θέση των πραγμάτων. Όμως εκείνη σαν άλλη Αμερικανική κόρη που προσμένει ν’ ανακαλυφθεί, σε γνήσιο ύφος Κέρουακ, φεύγει γκρεμίζοντας τις γέφυρες, κάνοντας χίλια κομμάτια τις καρδιές μας.

Στην 42η λεωφόρο, πίσω απ’ τ’ αποικιακό κτίριο με την κατακόκκινη πατίνα του καιρού, ζει το κορίτσι μου. Σ’ ένα μικρό διαμέρισμα. Ένα δωμάτιο και ένα μπάνιο όλο κι όλο. Όμως το πρωί, προσέξτε με, έχει μια υπέροχη θέα, μ’ εκείνη σχεδόν διάφανη ν’ ανάβει μες στο νέον της καινούργιας μέρας. Αυτή είναι η γειτονιά μου και αυτό το κορίτσι μου. Η Αναΐς που χωρά τον κόσμο στις γραμμές της.

Την βρήκαν με τον καθρέφτη της. Όταν ολοκληρωθούν οι εργασίες των συντηρητών, τότε θα φανεί το πρόσωπό της. Την είπαν Αντινόη. Δεν θυμάμαι καλά, όμως ήταν ένα όνομα ηλιόχαρο αυτό που της χάρισαν. Θα ΄χε ένα πρόσωπο σαν της Μαρίας, εκείνης της ωραίας που κανείς δεν τόλμησε ποτέ να την αγαπήσει και τώρα μιλά μέρες ολόκληρες με τον άγγελο.

Η Αρσινόη στάθηκε μπροστά στο παράθυρο. Μεσούντος του Αυγούστου η έρημη πόλη, όσοι από κάπου τώρα γυρνάνε αφήνοντας χνάρια σ’ άλλες πολιτείες. Την πιο δύσκολη ώρα Αρσινόη, να θυμάσαι, θα ΄ρθει μια μεγαλειώδης βροχή. Όσα κρύφτηκαν τόσα χρόνια θα φανούν. Τα πρόσωπα, οι αυλές, οι κρεμαστοί εκείνοι κήποι, όλα τα θαύματα αυτού του κόσμου. Μην κλαις Αρσινόη. Τέτοιες μέρες την άνοιξη σκοτώνουν τους Καίσαρες.

Η Φανή είναι δεν είναι είκοσι χρονώ. Κάθε νύχτα γράφει ποιήματα η Φανή. Τρέμει η φωνή μου όταν μιλώ για ΄κείνη. Δεν είναι η μοναξιά της. Αυτή είναι σαν όλων των ανθρώπων, πάντα μεγάλη και πάντα δύσκολη. Δεν είναι τα τέρματα που φτάνουν, η έξαλλη πόλη της νιότης μας. Είναι το πρόσωπό σου Φανή που ΄σπασε από ΄κείνο το απόγευμα και ποτέ ξανά δεν θα είναι το ίδιο.

Η Φανή ανήκει στις ιδέες. Είναι πρωτίστως στίχος, είναι πρωτίστως η ατέλειωτη εκδρομή του Ανδρέα Εμπειρίκου στους στίλβοντες, εκείνους κόσμους που λησμονήσαμε.

Κατάγεσαι απ’ τους πολυνησιακούς πίνακες. Το πρόσωπό σου είναι μύθος και σώμα ολόκληρο. Κανείς δεν σε γνωρίζει. Λένε πως μόνο οι ποιητές και οι ζωγράφοι μπορούν κάτι απ’ τη μορφή σου ν’ αποδώσουν. Το πορτραίτο σου κοσμεί εκθέσεις και γραφεία. Και όλοι λένε τι όμορφη, τι όμορφη. Σε φαντάζομαι στα νησιά των πολαρόιντ, πλάι σ΄ανεμόμυλους, σ΄έρημες χώρες, σε φεστιβάλ να διανύεις με το σφρίγος σου, φλεγόμενη νύχτες ολόκληρες.

Στα πόδια της εγκατεστημένες καταιγίδες, εποχές ολόκληρες, Στα πόδια της η σκοτεινή μας ρίζα και οι παραδόσεις των ευαγγελιστών. Τ’ άπειρα ονόματά της προσευχή στα στόματα των στρατοκόπων, στους νάρθηκες των παραφρόνων. Σαν προσευχή και καθ’ ύψος θαύμα. Και άγνοια κινδύνου και μύθος που αγγίζει όρια καταλυμένα της επιθυμίας.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Κολλάζ: Diego Max.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη