Σε κάθε αναπτυγμένη και ελεγχόμενη γραμμή παραγωγής το αποθεματικό και η διαχείρισή του διασφαλίζουν επάρκεια και διαθεσιμότητα παραγόμενου προϊόντος, άρα και ικανοποιητικό κέρδος. Ας αντιμετωπίσουμε τώρα τις ανθρώπινες μονάδες ως ελεγχόμενα κυκλικά αποθεματικά, πρώτης ύλης διαχειριζόμενα ανάλογα, προκειμένου να αποδώσουν το μέγιστο έργου, κοινωνικού, πολιτικού, οικονομικού, πολιτιστικού.
Έτσι, σε κάθε ιστορική περίοδο, ανεξάρτητα από τις διαφορετικές εξελίξεις και τους αστάθμητους παράγοντες (πολέμους, επαναστάσεις, πανδημίες, φυσικές καταστροφές κλπ.), η ύπαρξη ενός σχετικά σταθερού ορισμένου αποθεματικού ασφαλείας διατηρούσε μια ανάλογη ισορροπία στη γραμμή και διαδικασία παραγωγής έργου και ιδεών και αντιστρόφως.
Μια συγκεκριμένη, λοιπόν, ποσότητα ανθρώπινης πρώτης ύλης διαφοροποιημένη σε σχέση με τον χρόνο και τον χώρο αναφοράς, μεταφέρονταν από το αποθεματικό στην παραγωγή έργου, σε συνάρτηση με τη ζήτηση και τις συγκυρίες. Όπου αυτό το υλικό βρίσκεται σε ικανή επάρκεια και διαχειρίζεται αποτελεσματικά, αναπτύσσεται μια ικανοποιητική παραγωγή κάθε μορφής πολιτισμού, που εν τέλει καθορίζει τον βαθμό μέσης ανάπτυξης του εκάστοτε κοινωνικού συνόλου.
Ιδέες, θρησκευτικές πεποιθήσεις και δόγματα, ιδανικά, οράματα και αρχές επηρεάζουν, αλλά δεν καθορίζουν το τελικό παραγόμενο προϊόν, διότι ακριβώς υπάρχει πάντα αυτό το ελεγχόμενο αποθεματικό ασφαλείας που χρησιμοποιείται για τη διασφάλιση της επάρκειας έργου άρα και ελέγχου του γενικού πληθυσμού.
Ο δυτικός πολιτισμός δημιούργησε και στηρίχτηκε σε οργανωμένα μέσα διαχείρισης αυτού του ανθρώπινου αποθεματικού, εκμεταλλευόμενος στο έπακρο το αντίστοιχο άλλων πολιτισμών στο κατάλληλο χρόνο, πετυχαίνοντας συνεχές παραγωγικό αποτέλεσμα υψηλού επιπέδου.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα, εκτός από τις Η.Π.Α και το Ην. Βασίλειο, αποτελούν οι Βόρειες Ευρωπαϊκές χώρες και η Ιαπωνία. Η ισορροπία στις χώρες αυτές διατηρήθηκε, με μικρές διακυμάνσεις επί αιώνες και ενώ μια επιφανειακή ανάλυση καταδεικνύει σημαντικές αποκλίσεις και σταδιακή συρρίκνωση του ανθρώπινου αποθεματικού, (κυκλικού ή ασφαλείας) με παράλληλη δυναμική εμφάνιση νέων αναδυόμενων σημείων αναφοράς —Ινδία, Βραζιλία, Κίνα κλπ.— εντούτοις η βασική σταθερά δεν ανατρέπεται.
Αντίθετα, η εξέλιξη αυτή μπορεί να αποτελεί έναν πρόσθετο μηχανισμό ελέγχου και εκτονώσεως ή αποδοτικότερης διαχείρισης των ανθρώπινων μονάδων. Μοναδική εξαίρεση η Ελλάδα. Εδώ, το εν λόγω αποθεματικό υλικό για την προοριζόμενη παραγωγή έργου κάθε μορφής, είτε υπερσυγκεντρώνεται χάνοντας σημαντικό μέρος της πραγματικής του αξίας, είτε απομειώνεται αδυνατώντας να ανταποκριθεί στην ανάλογη ζήτηση. Χωρίς ισορροπία στον ρυθμό απόθεσης και παραγωγής, χωρίς διαχείριση και έλεγχο του παραγόμενου έργου χωρίς πολιτική και σχέδιο επανεπένδυσης και ανάπτυξης, χωρίς τελικό όραμα.
Η διανόηση είτε υπερσυσσωρεύει πνευματικό απόθεμα, οπότε, σταδιακά, αυτό χάνει την αξία και την εφαρμογή του, είτε δεν φροντίζει για την έγκαιρη ανανέωσή του όποτε προκύπτει μόνιμο έλλειμμα. Το ίδιο παρατηρείται στον πολιτικό κόσμο και τον επιχειρηματικό ιστό που μονίμως αδυνατούν να καταρτίσουν ένα αποτελεσματικό σχέδιο διαχείρισης του αποθεματικού υλικού.
Πουθενά δεν παρατηρείται τόσο μεγάλος βαθμός δυσκολίας και τελικά ανεπάρκειας στον έλεγχο και τη διαχείριση αποθεματικού και παραγόμενου έργου. Παρά τους ιδιαίτερα πολύπλοκους και πολλές φορές εξειδικευμένους μηχανισμούς ελέγχου( διορισμένες και απολύτως ελεγχόμενες ηγεσίες, αλλοτριωμένη και εξαρτώμενη διανόηση, εκφυλισμός και διάβρωση βασικών αρχών και σημείων αναφοράς), ο λαός αυτός καθοδηγούμενος κάθε φορά από απρόβλεπτους και εξαιρετικούς ηγέτες και υποκινούμενος από ένα μοναδικό πείσμα και μια ανεξήγητη πίστη, σχεδόν πάντα ανέτρεπε την δεδομένη διαχείριση υλικού και παραγόμενου έργου με απρόβλεπτες για την ισορροπία του συστήματος, συνέπειες.
Αυτή τη φορά όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Όχι γιατί το ανθρώπινο αποθεματικό είναι υπερσυσσωρευμένο, άρα και χωρίς ουσιαστική αξία, αφού δεν μπορεί να ανταποκριθεί στη σύγχρονη ζήτηση, όποτε πλέον η διατήρησή του κοστίζει περισσότερο από την καταστροφή του, αλλά γιατί δεν φαίνεται να υπάρχει καμιά ικανή ηγεσία —πολιτική ή πνευματική— με όραμα και πίστη, πείσμα και αφοσίωση που να μπορεί να διαχειριστεί αυτό το υλικό, απελευθερώνοντας το και καθοδηγώντας το σ’ ένα νέο ανατρεπτικό κύκλο παραγωγής απρόβλεπτου έργου ιστορικού και για μια ακόμη φορά πρωτοπόρου.
Είναι λοιπόν προδιαγεγραμμένη η τύχη του αζήτητου απαξιωμένου αποθέματος, αφού η διατήρησή του κοστίζει περισσότερο από την καταστροφή του.
