1.
Στον πάγο της σιωπής
Σε ράφι ασώματος Χριστός ακουμπισμένος
η σκιά να θέλει εξήγηση στης θύρας το σπασμένο δόντι
κι οι πεθαμένοι τοίχοι
σαν τους τσιγκλάει το φως να δαιμονίζονται
στου φεγγαριού τις καραμπόλες
σπάνε τα πορσελάνινα οστά της γρια-σερβάντας
φτιάχνει ο άνεμος φωλιές στα γυαλικά
βόσκει στον πάγο της σιωπής, βόσκει, παχαίνει, με παράπονο.
ένα ορφανό καρφί μονολογεί, κρεμότανε κάποτε εδώ μια περηφάνια: κάποια αγέλαστη αρχόντισσα ή μια παιδίσκη μέσα στα ντρίλινα , ένας ναυτόπαις , ή ο πατριάρχης ζωσμένος φυσεκλίκια
φλούδες ασβέστη σάβανα
και στα σαπρά σανίδια το όστρακο του θανάτου
να τρώει τα συκώτια του σπιτιού
M΄ αν ήθελε κανείς ν’ ακούσει κάτι έξω απ΄ τη θλίψη,
λεμόνια θ’ άκουγε να παίζουν την τυφλόμυγα
στον κήπο, μεσημέρι.
2.
εύθραυστο
έτσι όπως ο νότος ,
μας ανοίγει τα κουμπιά στα βράδια του
έχουμε πολύ κύμινο στην επιθυμία για
νέγρικα τραγούδια που μιλούν για πιοτά
και δηλητήρια της ψυχής κι αραποσίτια.
και είναι εκεί στο χρώμα του μεσονυχτίου
που όταν μας τρυπάει το φεγγάρι
χορεύουμε τα νέγρικα τραγούδια
σαν να μην έχουμε νεφρά
σαν να μην έχουμε σκιές, στομάχια
παρά μόνο χρόνο για ν’ αγαπηθούμε
και να φωταγωγηθούμε σαν ποταμόπλοια.
κι έτσι , ναι,
αδέκαροι από βεβαιότητα, να κορδωθούμε ώσπου να πεθάνουμε
από θλίψη
γιατί ο ίλιγγος δεν έφτασε στα μέρη μας
κι ούτε ο ουρανός , μας πήρε απ’ την ψυχή
να μας μπουκώσει άστρα
έτσι που απ τ’ ανοιχτό πουκάμισό η άνοιξη ν’ αντιφωνεί
σαν λυσσασμένη.
3.
Ασκήσεις νυκτός
Στη βαθιά νύχτα, εγώ, με σκάφανδρο
μου αρκεί.
-Οι μικρές ιστορίες αρχίζουν με μια ανάσα
που κράτησε πολύ-
Επίδεσμοι από στάχτη μπερδεμένοι στα φιλιά του ουρανού
σημαίνει
πως με δυσκολία με πήραν απ τα χέρια του.
Συνήθισα όμως να ζω με δέρμα και γλυκόξινο αίμα.
Στους άζωτους ανέμους εφευρίσκω
κραυγές μαργαριταριών -πολλοί τα περνούν για φυσαλίδες-
κι έτσι ποτέ δεν φράζουν με αλάτι οι αεραγωγοί μου.
Οι σφυγμοί μου στο σκοτάδι είναι ψάρια
που πέφτουν στο τηγάνι
είναι μαζορέτες που χορεύουν σε βάθρο από σπασμένα γυαλιά
είναι κροτίδες θειαφιού σε μηνίγγια αστραπής
οι σφυγμοί μου στο σκοτάδι
είναι σφυριές σε ζελατίνα από γλάσο φεγγαριού.
Κυρίως είναι οι κρουστές λάμψεις
φάρου μέσα στην ομίχλη των φλεβών.
Στη βαθιά νύχτα, εγώ, με σκάφανδρο.
Μου αρκεί.
