frear

Δύο ποιήματα – της Ζέφης Δαράκη

εκείνη η μεγάλη
λάμψη της νοσταλγίας, δε μπορούσε
να ξεχάσει την ανάμνησή της

Με τυλίγει με ξετυλίγει ο τρόμος
και μη ρωτάς γιατί η νύχτα
ένας μεγάλος μαύρος λεκές είναι η νύχτα
Από τότε που ξενιτεύτηκε τ’ όνειρο,
ο μοναδικός μου Αναγνώστης χάθηκε
με κείνο το κουρελιασμένο παλτό και
το αποτσίγαρο του βιαστικού ουρανού στα χείλη

Τον παίρνουν τα κύματα των λόγων του
Τον τραβούσαν μακριά και πάνω Το αίμα έλεγε
κάποτε πήζει απ’ την πληγή που έτρεξε Η πληγή
δεν ξεχνάει ποτέ το αίμα που έχασε

——————————————

μα τι να συνηθίσω να
συνηθίσω τι, μα
να συνηθίσω, τι

Επειδή το χέρι σου
έσφιγγε το τέλος της ζωής μες στο δικό μου
Επειδή όσα ζήσαμε παγώνουν σιγά σιγά
το χρόνο των ποιημάτων που δεν τα ενδιαφέρει
η αθανασία
αλλά το πώς θα διαπλεύσουμε αυτή τη σχισμή
του παγερού ρίγους που μας διασχίζει,
εσένα, ως το επέκεινα του αποχαιρετισμού
που κλέβει απ’ το σήμαντρο τη φωνή του
κι εμένα,
ως το επέκεινα ενός μισοφαγωμένου κατόπτρου
που στο εξής θα αποκαλείται ζωή

Και το ότι δεν θα ξανααπελπιστείς πια
μεσ’ απ’ τα μαύρα σεντόνια του λόγου
που σε τύλιγε σε ξετύλιγε αγάπη μου
ο εξ ύψους εφιάλτης,
ας είναι αυτό, ο παράδεισός σου

(6.8.2014)

[Από τη συλλογή H σπηλιά με τα βεγγαλικά, Νεφέλη, Αθήνα 2014.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

%d bloggers like this: