Στο πυρ το εσώτερoν
Ευτυχώς δεν με πρόλαβες.
Κι άνοιξα τα ιδρωμένα παράθυρα
όπως τις παλάμες μου, στον ζεστό σταυρό
των καρφωμένων σεντονιών κι άφησα την τελευταία μου ψυχή
απ’ τα μάτια και τη μύτη
πριν πέσω νεκρός κι αναστημένος
στο πυρ σου, το εσώτερoν.
Διδακτέα ύλη
Πρέπει λοιπόν να αποστηθίσω για πάντα
μόνον τις συγκεκριμένες υποσχέσεις:
από το “μη φοβάσαι”, έως όλο το περιληπτικό “κράτα με”.
Πάλι καλά γιατί συνέχεια έλειπα ,από τις προαιρετικές
παραδόσεις και τις σιωπηλές διαλέξεις σου
στο παραθαλάσσιο αμφιθέατρο των σκουριασμένων βράχων.
Που να θυμάμαι όλες τις υπόλοιπες, τις αδιάβαστες
μνήμες, τις καταδικασμένες, εκτός διδακτέας ύλης;
[Από τη συλλογή Το ΡΩ που λείπει.]
