ΤΟ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟ ΨΕΜΑ ΕΝΟΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ
Μια φορά κι έναν καιρό
ο πατέρας και η μητέρα διόγκωναν χιλιάδες διαφορές
στους τόσους γέροντες αιώνες του έγγαμου βίου τους
Εκείνη σπούδασε αλλού τα όνειρα της κόρης
σε δράκους και νεράιδες, σε εφτά νάνους και δεκαεφτά χιονάτες
σε μαύρους λύκους που έτρεμαν στη θέα του ξυλοκόπου
σε σκόρπια μονοπάτια ψίχουλα που έχαναν τον προσανατολισμό τους
σε ήσυχα σπίτια από ζάχαρη που έλιωναν στον πρώτο πόθο
σε κάστρα ψηλά με πύργους που όμως πλήρωναν πολλά
κοινόχρηστα
Έπρεπε, μελαγχολούσε η μητέρα, να παντρευτεί η κόρη ισάξια
ένα μορφωμένο παραμύθι ή έστω ένα άλογο λευκό
χωρίς τον πρίγκιπα αναβάτη του
Αυτόν τον ήθελε για την ίδια
ΥΠΕΡΘΕΤΙΚΟΣ ΒΑΘΜΟΣ
Στον Μίλτο Σαχτούρη
Αγαπητέ μου ποιητή
σήμερα σε γνώρισα
ύστερα έπεσα σε λήθαργο μεσημεριανό
Ξύπνησα αναλογιζόμενος
ότι είχες εκτεθειμένα τα ποιήματά σου
σε ήλιο που όριζε καύσωνα
και υπέφεραν
και ίδρωναν
Σου το έχω πει τόσες φορές υποσυνείδητα:
Τα πονήματα δεν αντέχουν τη ζέστη
υποφέρουν να τα βγάζεις να λιάζονται
σε σαράντα συγκριτικούς βαθμούς υπό σκιάν
Τα αντισώματα που τους χάρισες
το πολύ να εξαντληθούν
μέχρι τον υπερθετικό βαθμό
της εμπνεύσεως
[Από τη συλλογή Η εκδίκηση της Ιθάκης, Εκδόσεις Εντευκτηρίου, Θεσσαλονίκη 2015.]
