Αμφίθυμο μαγιάτικο μεσημέρι. Ξέφτισμένα νέφη ψιχαλίζουν τα πεζοδρόμια και νυσταλέος ήλιος τα στεγνώνει. Συνοικιακό ψιλικατζίδικο, στριμωγμένο ανάμεσα σε παλιές πολυκατοικίες και βιτρίνες με αυτοκόλητα: «Πωλείται/ενοικιάζεται το παρόν». Ο ιδιοκτήτης πίσω απ’ την ταμειακή, καμπουριάζει πάνω απ το πανέξυπνο κινητό του. Σκυλοβαριέται και παράλληλα αδημονεί.
Γκλιν-Γκλον! μπαίνει πελάτης. Αυτός ο συνταξιούχος θεολόγος και δεξιός ψάλτης ακροδεξιών φρονημάτων. Φοράει περουκίνι, γκεσταπίτικη γκαμπαρντίνα επιδειξία, μπατομπούκαλα και ψεύτικη γενειάδα αρχιμανδρίτη. Κατευθύνεται στις εφημερίδες και στα περιοδικά όπου επιδίδεται σε μια πυρετώδη αναζήτηση.
Το πανέξυπνο κινητό του ιδιοκτήτη δονείται. Δονείται και εκείνος μόλις βλέπει την οθόνη. Για λίγο ακούει χωρις να μιλάει κι ύστερα ξεσπάει
«Μπούρδες. Εγώ το ξέρω, ποιός θα πληγωθεί περισσότερο. Αν δεν έρθεις το βράδυ στο…».
Του κλείνουν το τηλέφωνο αφήνοντας τον σε αναμμένα κάρβουνα. Καταβροχθίζει, χρόνου φείδου, μια σοκοφρέτα με φουντούκια και ανοίγει πατατάκια με πάπρικα αλλά τα παρατάει στον πάγκο.
«Δεν θα γίνω τόφαλος για χάρη σου», μονολογεί και αρχίζει να δαγκώνει τα νύχια του. Βλεφαριάζει τον πελάτη-καρνάβαλο που ακόμα δεν βρήκε αυτό που ψάχνει. Ξαφνιάζεται λες και τον βλέπει για πρώτη φορά και του λέει με εξαντλημένη υπομονή: «Κάτω απ’ το Ψαροντούφεκο και καραμπίνα κοιτάξτε».
Ο πελάτης εντοπίζει το Ατίθασα οπίσθια αφού πρώτα βγάλει τα αποκριάτικα μπατομπούκαλα και φορέσει τις κανονικές πρεσβυωπικές του διόπτρες. Κοιτάζει για λίγο το εξώφυλλο με προσποιητή έκπληξη,το χώνει ανάμεσα σε μια διπλωμένη Χριστιανικη Ηχώ και σπεύδει στην ταμειακή με αμήχανη βιασύνη. Πληρώνει και φεύγει χωρίς να πάρει τα ρέστα και την απόδειξη. Γκλιν-Γκλον!
Μόνος του πάλι ο ιδιοκτήτης στριγκλίζει αγανακτισμένος:«Άι Σιχτίρ, Ταρτούφοι, μπανιστιρτζήδες». Κι ύστερα αρχίζει να μασουλάει τα πατατάκια που εγκατέλειψε πριν λίγο. Ύπνωτισμένος απ την πικάντικη γλυκύτητα μουρμουρίζει:
«Τώρα το θυμήθηκε ότι έχει γυναίκα και παιδιά. Γιατί εμείς, τι έχουμε δηλαδή;»
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]
