Στο σκοτάδι, κοντά σε ένα μουσείο, με ένα φεγγάρι που προσπαθούσε πολύ να είναι πανσέληνος, μα δεν ήταν, άγγιξε με τα δύο χέρια το λαιμό της και μίλησε για τη φρίκη που της είχε προκαλέσει η όψη του δέρματός του (κάποιου τρίτου που δε μας απασχολεί). Αν και άνθρωπος με βάθος, αδυναμία της ήταν τα απαλά, όμορφα δέρματα. Κι αυτό μπορούσε και να κριθεί ενδεχομένως ως κάτι βαθύ από κάποιον που θα διέθετε απαλό δέρμα.
«Μα και τι να γράψω; Δεν υπάρχει κάποιο κίνητρο», είπε. Τώρα πια δεν έγραφε, ποτέ δεν έγραφε και τόσο, μα το επιθυμούσε, ίσως επιθυμούσε περισσότερο την ιδέα του να γράφει, ίσως επιθυμούσε να επιθυμεί κάτι. Τώρα δεν επιθυμούσε κάτι. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Κατά βάθος το ήξερε. Μπορεί και να μην είναι αρκετό, αλλά τίποτα δεν είναι.
«Γράψε για το κόλλημά σου με τα απαλά δέρματα», της απάντησε. Προηγουμένως, όταν μαγείρευε, έκοψε κατά λάθος με το μαχαίρι το δάχτυλό της, τώρα όμως ήταν που το παρατήρησε, στο σκοτάδι. Πήρε το δάχτυλό της στα χέρια του και σκούπισε το αίμα. Δεν χρειαζόταν να κάνει κάτι παραπάνω, θα το φρόντιζε μόνη της αργότερα.
Στο σκοτάδι, σπίτι του, κοίταξε το δέρμα του. Άνοιξε το φωτιστικό και ξανακοίταξε. Έσβησε εκ νέου το φωτιστικό. Κοίταζε. Ήταν συναρπαστικό. Έβλεπε ένα υπόλειμμα του αίματός της. Το δέρμα στο σκοτάδι αλλάζει την υφή του. Εξωτερικεύει εύκολα τα αγγίγματά του. Έβγαλε τις λάμπες από όλα τα φωτιστικά, να μην τον βάλει σε πειρασμό το φως. Αν φοβηθώ, θα έχω το λίγο κόκκινο του αίματος, σκέφτηκε. Μπροστά στις τυφλές λάμπες, άγγιζε το δέρμα του· αποτύπωνε τα αποτυπώματα ενός λαιμού. Τώρα θα είχε φροντίσει την πληγή της και θα είχε σβήσει κι εκείνη το φως.
Ο ήλιος ήταν μια άλλη υπόθεση. Σε κάνει να προσέχεις περίεργα πράγματα, όπως αν είναι όμορφα τα φωτιστικά του διαμερίσματός σου.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Ernst Haas.]
