Στα αβαθή του μπαλκονιού μας προσάραξε,
κάπου στις ξέρες του φθαρμένου μωσαϊκού
το πλαστικό σου καραβάκι .
Κι όλο κοιτούσες την ζαλισμένη πανσέληνο
πάνω απ’ τις κεραίες του προφήτη Ηλία
και τις ηλιοκαμένες ταράτσες.
Κατακαλόκαιρο κι άπνοια νυχτερινή
στο ρετιρέ πέλαγος του τετάρτου ορόφου,
εδώ που ξωκείλαμε, παρασυρμένοι απ’ το
μαύρο ρεύμα και τη μνήμη.
Πάρε μαζί σου ότι δεν χρειάζεσαι
άσε πίσω πολύτιμα κι απαραίτητα
να χαθούν και πήδα, σ’ αυτή την ασπρόμαυρη θάλασσα..
Βλέπεις; Δεν απέχει πολύ η στεριά στις γλάστρες με το βασιλικό
και την ξεραμένη τριανταφυλλιά.
Κι ίσως κάποτε περάσει κάποιος
απ’ τη δίπλα υπερυψωμένη ζωή, να σε σώσει.
Διάλεξε: ζωντανός ναυαγός ή πεθαμένος ήρωας;
[Από τη συλλογή Το ρω που λείπει. Έργο: Will Barnet.]
