Θ’ ακούγεται ακόμη η φωνή σου σ’ εκείνο το μέρος
Όμως το κρύο τυλίγει τ’ αυτιά μας
Και τα μάτια μας συνήθισαν να περπατούν ένοχα
Κι η καλημέρα μας κι αυτή ψιθυριστή βγαίνει
Σιγά σιγά όλοι έφυγαν
Έριξαν στο πηγάδι τη μνήμη τους
Και κλείστηκαν στις εκκλησιές τους
Οι ταυρομάχοι βγήκαν στις πλατείες
αναζητώντας αίμα
Θ’ ακούγεται ακόμη η φωνή σου σ’ εκείνο το λιμάνι
Όμως όλα είναι κλειστά
Και το καράβι δεν θα φύγει απόψε
Σιγά σιγά όλο και κατεβαίνουμε
Κοιταζόμαστε στα μάτια και κατεβαίνουμε
Σε κάθε σκαλί κοιταζόμαστε και κατεβαίνουμε
Σε κάθε σκαλί συλλογιόμαστε και κατεβαίνουμε
Μέσα στη σκέψη γεννιέται η ελευθερία
Είμαι ελεύθερος
[Από τη συλλογή Χαράγματα, εκδ. Πόλις, Αθήνα 2015. Φωτογραφία: Margaret Bourke-White.]
