Όλες οι αφηγηματικές τεχνοτροπίες, οι γραμμές, τα σεμνά
κατάστιχα
ήταν στη θέση τους, στο σωστό παλιό τετράδιο
του υποβολέα.
Γύρισα για μια στιγμή τα μάτια, αυθαίρετα ή αυθόρμητα – ποτέ
κανείς δεν ξέρει –
Είδα την υπόστασή σου φωτισμένη σ’ έναν ήχο από σουίνγκ
και βρήκα όλες τις μνήμες απ’ τα ελληνικά μου καλοκαίρια.
Ήρθες και δεν ήρθες.
Φώναξες για λίγο τ’ όνομά μου, άνοιξες δειλά μια πιθανότητα
κι έφτιαξες απ’ την αρχή τον γνωστό σωρό των εντυπώσεων.
Φωνάζει ο σκηνοθέτης – δεν μπορώ.
Σ’ αγαπώ, εντάξει;
Θα τα πούμε σήμερα, σ’ ένα χθεσινό καρέ, σ’ ένα γκρο πλαν
μελλοντικό.
Άργησα, άργησα.
Ο υποκριτής έχει κιόλας ξεχάσει τις γραμμές του.
[Από τη συλλογή Ποιητικό αίτιο, εκδ. Εντευκτηρίου, Θεσσαλονίκη 2015. Ο Ένο Αγκόλλι γεννήθηκε το 1994 στην Αλβανία και από το 1997 εγκαταστάθηκε με τους γονείς του στη Θεσσαλονίκη. Σήμερα σπουδάζει αναλυτική φιλοσοφία στα Πανεπιστήμια του Σικάγο (ΗΠΑ) και του Κέιμπριτζ (Ηνωμένο Βασίλειο). Το Ποιητικό αίτιο είναι η πρώτη του ποιητική συλλογή. Στη φωτογραφία οι Νίκος Μαγδαληνός (Υποβολέας), Περικλής Μοσχολιδάκης (Πίπης) από παράσταση της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου (1994).]
