Με ρωτάς για την αγάπη; Δεν αντέχεται η αγάπη! Με ρωτάς για τον έρωτα; Δεν αντέχεται ο έρωτας! Γεφυρώνει τις διαφορές, τα χάσματα μεταξύ μας… Οικία γίνεται, για να κατοικίσουμε μέσα του. Μια οικία με πλατιά παραθύρια και ευρύχωρο στήθος. Μια οικία ζωντανή πλημμυρισμένη από φωνές γνώριμες, μελωδικές και θείες, αθάνατων υπάρξεων. Όμως εμείς – δεν ξέρω γιατί – καταλήγουμε πάντοτε να αποστερούμε αλλήλους. Επιλέγουμε να ζούμε σε έξωση, επινοώντας αποστάσεις. Διαβιούμε με την κολασμένη δίψα της ηδονής και τη μελαγχολία της αποξένωσης. Ζούμε σα να μην είχαμε ποτέ αγαπηθεί. Βαδίζουμε σα να μη μας περιμένει στο τέλος του δρόμου εκείνη η οικία με τα πλατιά παραθύρια και το ευρύχωρο στήθος.
Με ρωτάς για την αγάπη; Δεν αντέχεται η αγάπη. Με ρωτάς για τον έρωτα; Δεν αντέχεται ο έρωτας. Δεν αντέχεται τόση οικειότητα από ανθρώπους που δε θέλουν να πάρουν βαθιές ανάσες ο ένας κοντά στον άλλο. Η λήθη, η αποξένωση και η κολασμένη δίψα της ηδονής θα είναι πάντοτε το μαρτύριό τους. Η μετάνοια και ο νόστος, η μόνη τους ελπίδα!
Η αγάπη και ο έρωτας δε μας εγκατέλειψαν ποτέ, παιδί μου…
Αθήνα, 8 Μαΐου
