Για τα παιδιά
Ακίνητα φυλούν το μνημείο της αγνώστου πόλεως.
Πίσω ανεβαίνουν τα σπίτια ως τ’ άνοιγμα και ανάβουν κάθε βράδυ, στέλνοντας σήματα.
Πιο πέρα παραμονεύει ο ποταμός, το τέλος μιας ηπείρου και η πεδιάδα που σε προκαλεί.
Μεγάλες, σπαρμένες πέτρες πριν το καταφύγιο, στο μέσον μιας αποστάσεως. Έπειτα άγριοι ίπποι από φως και μάρμαρο, εύφορη γη και ειρήνη.
Αύριο θα φτιάξω τις πηγές, έχοντας κατά νου τον ύπνο και των χρωμάτων την ποικιλία.
Τη ζωγραφιά μου θα την ονομάσω το σύνορο της μοναξιάς,
Θα τη χαρίσω στα παιδιά.
Για τα χρώματα
Όταν λέω πως μιλώ για τα χρώματα, εννοώ εκείνον τον καιρό προτού πνιγούν όλα τ’ άστρα μες στο στόμα του πηγαδιού, σε μια καταπληκτική, νυχτερινή, των διαττόντων καταιγίδα. Όσα είδα εκείνη τη βραδιά τα εξομολογούμαι στα φύλλα των δέντρων. Ορκίζομαι γι΄αυτά μες στα νερένια μάτια της μητέρας.
Και την ψυχή μου
Αυτήν την ανάξια, που ακονίζω αδιάκοπα, σ’ αιχμές, σ’ έρωτες και καλοκαίρια, ώσπου να λάμψει μέσα από την αστείρευτη πινακοθήκη των φορτηγών ψυγείων και των δεσποινίδων με πρόσωπα από τερακότα που σφραγίζουν μια ολόκληρη εποχή και επιταχύνουν.
[Πρώτη δημοσίευση. Φωτογραφία: Nuri Bilge Ceylan.]
