Ανύποπτα κινούμαι μες στο χρόνο
Σαν σκιά φύλλου που γλιστράει ανώδυνα στο δρόμο.
AΝΤΙΛΟΓΟΣ
-Σπατάλη είναι να σκορπίζεσαι σα φύλλο
-Μα ποιός θεωρεί τα φύλλα αμελητέα;
ΤΑΥΤΙΣΗ
Το τοπίο είσαι συ.
Τα δέντρα και ο κορμός τους
Το χώμα και το χρώμα.
Τα λουλούδια κι ο ανθός τους.
Το τοπίο είσαι συ.
ΚΑΠΟΤΕ…
Ο αοιδός Ορφέας διαμελίστηκε από τις μαινάδες στη Θράκη.
Οι ύμνοι του θάφτηκαν στο σκοτάδι πάνω στα βουνά.
Κι ο ίδιος ως γύρη ταξίδεψε στο σύμπαν
ώσπου ξανάγινε η μουσική του φως.
…υπάρχει Θεός.
*
Μια σκέψη έκανα για τη Φρύνη
Τη φαντάστηκα να μεθά στα συμπόσια των ανδρών
Να χαρίζει το απαλό μυρωδάτο της σώμα.
Ελεύθερη από ενοχές για ταπεινές καταγωγές κι άλλα παρόμοια.
Η υπόνοια και μόνη ότι μπορεί να πλανεύτηκε άπ’ τον καλλιτέχνη
την απαλλάσσει απ’ την κακή της φήμη.
ΑΙΓΙΝΑ
Βαριά η μυρωδιά του ρετσινιού άπ’ τις φυστικές
Δύο τρία τζιτζίκια έκαναν καντάδα στ’ αστέρια που πέφτουν.
Κι έτσι όπως ατένιζα τον ουρανό,
με ιδρώτα στο βλέμμα,
νόμισα πως είδα το φεγγάρι να αλλάζει σχήμα.
