Άφησέ με απ’ έξω σου λέω
Κλείσε επιτέλους τη γυάλινη πόρτα μου
Άφησέ με όσο μπορώ να απέχω
από το ακαθόριστο χρώμα των φύλλων
από το αγενές αυτό μέταλλο
της χημικής συνύπαρξής μας
Τι να σου πω;
Τι να ζητήσω
χωρίς να πέσω στην παγίδα λανθασμένου αλγόριθμου;
Είναι μια εποχή
δίχως τους μήνες της
δίχως ημέρες άρτιες
με μόνο πρόσημα
τα συν και πλην του πανικού
Ξέμακρη
λαχανιασμένη άλγεβρά μας
με αλκυονίδες πράξεις και παρενθέσεις
στο χείλος του κενού
που όταν δεν λύνεις την εξίσωση
δε φτάσεις σ’ ένα λογικό αποτέλεσμα
και βγάζεις στο πηλίκο μισό άνθρωπο
μισή ψυχή
μένεις αγκύλη μετέωρη
σαν χέρι που δεν αγκάλιασε
Μια πρόκληση στο χάος ανοικτή
[Πρώτη δημοσίευση.]
