ΝΥΧΤΑ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟΥ
Μισός ύπνος
μισός θάνατος.
Με τα χέρια στην άνοιξη
την καρδιά μες στη λάσπη.
Έτσι μεταλλάσσομαι.
Μεταξύ ανοίξεως και μη
όπου το δέντρο βαθύ
και ριζώνουν τα κύματα.
Έτσι μεταλλάσσομαι.
Μισός Νίκος
μισός θάνατος.
ΤΙΠΟΤΑ ΠΕΡΑ ΑΠ’ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ
Τίποτα πέρα απ’ το ποτάμι.
Ένα χιόνι διευθύνει τον θάνατο
αργά και μουσικά.
Η νύχτα πέφτει αόριστα
φωτίζοντας τα δέντρα.
Το ίδιο το φως παράδοξα
λουλούδια υφαίνει κύματα.
Τίποτα πέρα απ’ το ποτάμι.
Και η λέξη;
Θα πάψει ή θα φέξει;
ΟΤΑΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ
Όταν τα πράγματα ήταν πουλιά
(και πετούσαν)
δεν μπορώ να πω πως πονούσαν.
Όταν τα πράγματα ήταν παιδιά
(και γελούσαν)
δεν μπορώ να πω πως πονούσα.
Μα όταν τα πράγματα ήταν νεκρά
(και σαν δάση ωραία
ωραία σιγούσαν)
κάτι κεριά βροχής γυμνά
μακριά απ’ τα δάκρυα
θρηνωδούσαν.
[Από τη συλλογή Αχτίδες νυχτόβιες, Γαβριηλίδης, Αθήνα 2009. Το έργο είναι του George Ault, “Παλιό σπίτι, νέο φεγγάρι” (1943).]
