Μεθοδεύονται τα βήματά μου και οι σκέψεις μου υποσκάπτονται
οι συνειρμοί, βίαιοι διεκδικητές ονείρων,
καλπάζουν σε δρόμους σπαρμένους εφιάλτες
και επιμένουν να γυρνούν τυφλοί σε άψυχα αλώνια.
Φοβάμαι να μην φοβάμαι την μοναχικότητα
μια γριά με παράταιρο καφέ φακιόλι
να ξεκοιλιάζει τις μνήμες στις γωνιές του δωματίου
που για χρόνια υπάρχει ο παιδικός μου τόπος.
Η αθωότητα αποσύρεται κάτω απ’ το κρεβάτι
που άλλοτε θέριεψαν οι λέξεις σε πράξεις
κρυμμένη φοβάται που δεν φοβάται για την οντότητα
που μπορεί ακόμη να καθυποτάξει την καρδιά μου.
Μια χίμαιρα δρασκελίζει το παράθυρο και σπαρταρά
ένα χριστόψαρο βρωμίζει τον αέρα καθώς τον γεύεται με πόθο.
Ορκίζομαι στην ύπαρξη της ανυπαρξίας μου
ότι την πιο βαθιά στιγμή της νυχτερινής μου νύχτας
θ’ αφήσω ελεύθερα τα δάχτυλα μου να πέσουν σ’ ένα ξύλινο πάτωμα.
[Από τη συλλογή Μια χούφτα χώμα.]
