ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗΣ
Τη μνήμη της λύπης μου άδειασα
όπως χύνεις στον νεροχύτη το μισοπιωμένο κρασί
και σβήνεις στη μέση το τσιγάρο που σου ’φερε αηδία.
Έτσι
έβγαλα τα πόδια μου και στ’ ακαριαίο τα πέταξα
ανοσοποιώντας τις ώρες απ’ των δισταγμών τα συμπτώματα.
Σκεφτόμουν μόνο τη σιωπή
ώσπου άρχισε να ξανασαίνει η σκέψη.
Έστεκε ο νους με τα χέρια αδειανά
ο λόγος ασκέπαστος
καθώς οι έννοιες απονοματίζονταν
κι η ηχηρότητα των λέξεων έπαυε.
Έτσι,
δοκίμασα πόσο στερεή είναι η νωπή τούτη στεριά•
μία θάλασσα μείον η άγκυρα.
ΟΧΙ ΑΛΛΙΩΣ
στον πατέρα μου
Έτσι θέλω τη μοναξιά μου, ακατοίκητη
δίχως απόντες
με τα φεγγάρια που δάγκωσαν οι λύκοι
να διαβάζει τις γραφές και τα άγραφα.
Να στρώνει το κρεβάτι της με δάκρυα καθαρά
κι όχι μ’ εκείνο το μαύρο
που μεγάλωσε το σκοτάδι στα πούπουλα.
Ανένδοτη τη θέλω,
κι ας μην έχει πια νιάτα για να πληρώνει τα όχι της.
Ν’ ασκείται κάθε πρωί
για πτήση ή για πτώση•
στον συντελεσμένο μέλλοντα να μετράει τα λόγια της
μέχρι να καταφέρει να πει όσα είδαν οι λέξεις.
[Από τη συλλογή Από τα πράγματα στο όνομά τους, Γαβριηλίδης, Αθήνα 2014.]
