Μετάφραση: Virginia López Recio
ΙΘΑΚΗ / ÍTACA
Ποτέ δεν υπήρξε κήπος. Τ’ όνομά σου
είναι λαβύρινθος και η χαμένη
πατρίδα το σπασμένο νήμα της κόρης σου
Αδριάννας που ο άνεμος φέρνει
κι απομακρύνει, προσδεδεμένη στον διακεκομμένο
ρυθμό αυτού που είναι ζωντανό: σκουπίζει
τα φύλλα του είδους
ενώ το πληγωμένο σου πόδι
του Ρεμπώ βελονιάζει
ξανά τον δρόμο
της επιστροφής. Ποτέ δεν υπήρξε κήπος
ούτε γνωστή πατρίδα. Το όνομά σου
είναι ίχνος –και το σβήνουν
συνεχώς ο άνεμος και οι παλίρροιες.
ΕΝΑ ΧΑΜΕΝΟ ΚΟΤΣΥΦΙ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΤΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΜΙΑΣ ΘΕΑΣ /
UN MIRLO PERDIDO CANTA EL AMANECER DE UNA DIOSA
Ξημερώνει Βιργινία
«καί φθέγμα καί ἀνεμόεν φρόνημα
Καί ἀστυνόμους ἀγοράς ἐδιδάξατο»
(Σοφοκλέους, Αντιγόνη, 352-356)
***
Τυφλωμένη από τον φλογερό ρυθμό
που ανάβει το πρωί -όταν
παύει την πτήση της η φτερούγα της Αθηνάς,
ανάμεσα στον ξεραμένο κισσό κείτεται
η άδεια σκιά σου: Υψώνεται απαλά
σ’ έναν ουρανό που φυτρώνουν
διαφανή πουλιά πάνω στη φωτεινή
πληγή. Καίγονται οι έρημοι.
Μαντεύεις πως όλα αρχίζουν
κι ένας γυμνός άνεμος κατακλύζει
τώρα την αναπνοή μες στο στόμα σου:
Πιστεύεις πως ό,τι παλιό έχει πεθάνει. Πια
δεν ακούς άλλο τραγούδι: Μια βάρβαρη
μουσική αναγγέλλει μέσα σου το καινούργιο.
[Τα ποιήματα του συγγραφέα και δημοσιογράφου Μιγκέλ Βεϋράτ (Βαλένθια, 1938) προέρχονται από τη συλλογή Razón del Mirlo, Renacimiento 2009 και η μετάφρασή τους δημοσιεύεται εδώ για πρώτη φορά. Το έργο είναι του Τζιόρτζιο ντε Κίρικο.]
