frear

3 ποιήματα του José Lupiáñez

Μετάφραση: Στέλιος Καραγιάννης

ΤΑΦΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Το νερό μαστιγώνει την αγριάδα
που πνίγει τους τάφους των προγόνων:
στήλες γερμένες και βυθισμένες στη γή
φέρουν τυπωμένες φράσεις που στη ζωή τους
οι νεκροί επινόησαν. Αποφθέγματα και επιθυμίες,
όνειρα σκαλισμένα στην πέτρα.
Και τώρα η βροχή διαποτίζει τις σκέψεις τους
και αντηχεί επίσης πράσινη και μανιασμένη,
στην αγριάδα που είναι η μοναδική φίλη τους.
Μέσα στο τέμενος σιγοσβήνουν οι λάμπες
και γέρνουν οι σκιές των πιστών.
Εδώ έξω η βροχή, η βροχή που πέφτει
απ’ αυτό τον τόσο γκρίζο ουρανό, όπως η παλιά σκόνη
των οστών:τόσο γκρίζα όπως το πεπρωμένο
της στάχτης που όλους μας προσμένει.

ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΟ ΠΑΖΑΡΙ

Από το αιγυπτιακό παζάρι
ξεχύνεται στον αέρα ένα κύμα
από αρώματα. Ο πρωτόγονος καπνός
απ’ τις εστίες ναρκώνει το απόβραδο,
που μυρίζει θάλασσα και προφητεία.
Κυριαρχεί στον αέρα, μεθυσμένο από τα αρώματα
η προσευχή των πιστών που ξεχύνεται από τα τζαμιά
προσευχή που επικαλείται η θρηνεί προφέροντας
το άγιο όνομα του Αλλάχ.
Χιλιάδες μικροσκοπικές φλόγες πάλλονται
πάνω στα φακιόλια των πιστών
που ενώνουν τις οδύνες τους κάτω απ’ τους τρούλους.
Τα πάντα με πληγώνουν: η θλίψη, το άρωμα,
ο λατρευτός καταρράκτης των φλεγόμενων χρωμάτων
η θάλασσα, τα πρόσωπα που με κοιτάζουν,
οι ακατανόητες λέξεις: όλα με πληγώνουν
αυτή την ανήσυχη ώρα της ζωής μου,
που ανεβαίνει απ’ το τίποτα στον παράδεισο.

ΦΕΖ

Φέρνω μες στη καρδιά μου τη φασαρία
των πανάρχαιων δρόμων της Φεζ.
Φεζ, που όταν αν τα χείλη μου σε προφέρουν
αισθάνομαι στην καρδιά την οχλοβοή,
εκείνη τη χαρά των πανάρχαιων γλωσσών…

Φεζ, είσαι σαν το σύρσιμο του φιδιού,
πιο πολύ κόβει το όνομά σου κι από ένα μαχαίρι.
Πόλη ή χρυσή κασετίνα της επιθυμίας,
πόλη ή πλατάγισμα ή στιλέτο,
φέρε ως τη μνήμη μου τις μέρες
που είχες στην αγκαλιά σου
ή ανάμεσα στα ερπετά σου, τον περιπλανώμενο
που τώρα προφέρει το όνομά σου από πολύ μακριά.

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

%d bloggers like this: