Ὁ πόλεμος,παρά τίς ἀντίθετες προβλέψεις,διαρκοῦσε.
Ἤδη ἔμπαινε στόν 19ο χρόνο του.
Λίγο πρίν τήν συμφορά τήν ἀνεπανόρθωτη στήν Σικελία.
Ἀφόρητα τούς πίεζε ἡ Δεκέλεια.
Ἀλλά ἡ πόλη τοῦ δήμου ἐπέμενε ἡγεμονικά
σέ δύο μέτωπα πολεμικά.
«Θέλοντες λοιπόν,ἕνεκα τῆς ἐπικρατούσης χρηματικῆς ἀπορίας,
νά ἐπιτύχουν οἰκονομίας, ἀπεστειλον εὐθύς ὀπίσω τούς Θράκας»,
τριακόσιοι καί χίλιοι μαχαιροφόροι μισθοφόροι,τό γένος φονικώτατον,
«πολυτελές ἐφαίνετο, δραχμήν γάρ τῆς ἡμέρας ἕκαστος ἐλάμβανον».
Ἐπί τοῦτο ἐπικεφαλῆς των ἔταξαν τόν Ἀθηναῖο Διειτρέφη ἐντελλόμενον
«ὅπως προξενήση κατά τήν διέλευσιν των
ὅ,τι βλάβας ἠμποροῦσαν εἰς τούς ἐχθρούς».
Ξημερώματα ἐπέπεσαν στήν μικρή Μυκαλησσό,
ἀφύλαχτη,ἀμέριμνη,ἀνοιχτές οἱ πύλες της,
καθότι νόμιζε ὅτι μακριά βρισκόταν,
μακριά πολύ ἀπό τήν τροχιά τοῦ πολέμου…
«καί τούς ἀνθρώπους ἐφόνευον
φειδόμενοι οὔτε πρεσβυτέρας οὔτε νεωτέρας ἡλικίας
ἀλλά πάντα ἑξῆς,ὅτῳ ἐντύχοιεν,
καί παῖδας καί γυναῖκας κτείνοντες,
καί προσέτι καί ὑποζύγια καί ὅσα ἄλλα ἔμψυχα ἴδοιεν…
καί ἐπιπεσόντες διδασκαλείῳ παίδων
ὅπερ μέγιστον ἦν αὐτόθι
καί ἄρτι ἔτυχον οἱ παῖδες εἰσεληλυθότες,
κατέκοψαν πάντας».
Ἔτσι στή μικρή Μαλούλα τῆς Συρίας,
κάτω ἀπό τήν σταυρική ἀγκαλιά
τοῦ λευκοῦ ἀγάλματος τοῦ Χριστοῦ Λυτρωτῆ
ψηλά πάνω στόν βράχο νά τούς φυλάη,
κάποτε ξημέρωνε,
γέροντες καί γυναίκες πήγαιναν στίς πρωινές δουλειές,
ἄντρες φορτώναν τά ὑποζύγια,τά ζωντανά ὀσμίζονταν τόν ἀέρα
καί τά παιδιά ἔμπαιναν στίς σχολικές αἴθουσες.
Μά τοῦ Σταυροῦ ἀνήμερα πού θά ἐκκλησιάζονταν,
λαλῶντας τήν γλῶσσα τοῦ Χριστοῦ, τήν Ἀραμαῒκή,
τό σωτήριον ἔτος 2013 μετά Χριστόν,
σάν καμπάνα πού χτυπᾶ κοντινή,πολύ κοντινή
ἤχησε ἡ φωνή τοῦ Θουκυδίδου Ὀλόρου:
«Οὐδέποτε μεγαλητέρα συμφορά ἐπέπεσεν ἐπί ὁλοκλήρου πόλεως,
οὐδέποτε πλέον ἀπροσδόκητος καί τρομερά ἀπό αὐτήν».
