το χιόνι αφαιρεί τον τόπο και τον χρόνο σαν…
ο έρωτας
– το χιόνι που ζηλεύουν τ’ άνθη κερασιάς –
❧
Μέσα από μια βαθιά μελετημένη πειθαρχία
πραγματώνει με λεπτότητα τον άγνωστο εαυτό
οικείο ωστόσο μεσ’ από των μανάδων τους το γάλα
μύθοι –το ανήμερο εφήμερο–
παιγμένοι αιώνες τώρα στη λιτή σκηνή
για όσα μικρά είν’ στη ζωή μεγάλα
το σώμα αφήνει μόνο του να βρει το μονοπάτι
για να λυγίσει τη σωστή στιγμή
να βγει η φωνή από βουβό κανάλι
να μιμηθεί να ταυτιστεί ν’ απευθυνθεί·
ενδύματα βαριά η μεταμφίεση τελεία
κρύβουν ολόκληρη την αδελφή ψυχή
φυλάσσουν τα πιο μύχια μυστικά τους
πριν την μοιραία για το χώμα επιλογή
δέρμα αόρατο λευκότητα γενναία
κόκκινο του αίματος και μαύρο της θανής
απρόσιτη –πάστα ρυζιού–- η πανοπλία
στιλέτο σάρκινο απειλεί την καρωτίδα
στην αποκάλυψη καμάρας ηδονής
κάθε φορά ξανά η Ohatsu μια γυναίκα
παιγμένη από άντρα σε εξομολόγηση χαμού
άλλη Ιουλιέτα έναν Ρωμαίο εδώ υπέροχα δελεάζει
το Hanamichi πήραν πέταξαν γι’ αλλού·
το οίκημα στέκει σιωπηρό και άδειο τώρα
μέχρι την (επ)ανάληψη για ακόμη μια φορά
γερό ως η αγάπη
της αφοσίωσης στέρεη ξυλοδεσιά
❧
το βάδισμα της τίγρης σαγηνεύει τον τρόμο σαν…
ο έρωτας
δακτυλοβάμον –που γλιτώνει τ’ άνθη κερασιάς–
⸙⸙⸙
[Γραμμένο έχοντας μόλις παρακολουθήσει την ιαπωνική ταινία Εθνικός Θησαυρός (Kokuho του Lee Sang Il, βασισμένο σε μυθιστόρημα του Shuichi Yoshida) για τη ζωή και την καριέρα ενός διάσημου ηθοποιού του θεάτρου Καμπούκι. Με αναφορά στο έργο Sonezaki Shinjū, 1703. Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου όγδοου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
