frear

Juan Gelman 1930-2014

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής

ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ

Στη γωνία των οδών Σερράνο και Κορριέντες
περνάει το παιδί που είμουν κάποτε
κι ακόμα δεν καταλαβαίνω. Κλείνει
η ένωση της ψυχής με το κενό της και το βράδυ
απλώνεται ίδιο στεγνό μαντήλι. Υπάρχουν
δρόμοι σταθεροί, αποχαιρετισμοί, σφυρίζουνε
στα περασμένα που σίγουρα θα έλθουν.


ΑΝΘΗ

Οι τρύπες του λόγου
αποκτούν ψυχή. Κανείς
δεν τη βλέπει· ούτε η ψυχή των τρυπών
βλέπει τον εαυτό της· ούτε
ο λόγος τη βλέπει. Η ανεμοδούρα
ακολουθεί τον άνεμο σ’ εκείνο το σπίτι όπου
ό,τι υπήρξε πόνος είναι πόνος. Η
τραγουδίστρια πήγε στο Παρίσι για να
συναντηθεί με το τραγούδι της· ο πόνος
πάει στον πόνο ενώ
ο άνεμος γυρίζει και τα άνθη
αφήνουν να περάσει.


ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΜΠΟΥΕΝΟΣ ΑΪΡΕΣ

Στην άκρη καθιστός μιας γουβιασμένης καρέκλας,
ζαλισμένος, με τάση προς έμετο, ας πούμε ζωντανός,
γράφω στίχους που έχω από πριν θρηνήσει
για την πόλη που γεννήθηκα.
Να τους αδράξεις – εδώ έχουν επίσης γεννηθεί
παιδιά δικά μου, παιδιά γλυκά,
κι ενώ εσύ πονούσες τόσο, αυτά σε γλυκαίνανε όμορφα.
Πρέπει να μάθουμε ν’ αντιστεκόμαστε.

Ούτε να φεύγουμε ούτε να μένουμε –
να αντιστεκόμαστε,
κι ας είναι βέβαιο
ότι θα υπάρξει κι άλλος πόνος, κι άλλη λήθη.

[Πηγή: Αλωνάκι της Ποίησης]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

%d bloggers like this: