Eδώ αρχίζει η νύχτα
στο θρόισμα των νιφάδων της όλα είναι αλλόκοτα
η μητέρα άγαλμα δίχως πρόσωπο,
γέρασε συλλαβίζοντας ερήμους,
κι ο πατέρας ανακατεύει τραπουλόχαρτα
σε κάποιου ποταμού τις μακάριες όχθες
αλλά εγώ θα μείνω λίγο ακόμα
σ’ αυτή την αίθουσα με τους μεγάλους πίνακες
φυλακισμένος όπως οι θεοί στις αναπαραστάσεις των εικόνων,
ψάχνοντας απεγνωσμένα στο παράθυρο
τα μεγάλα αστέρια στο βάθος της αβύσσου
θα πορευτώ στο κενό του χρόνου,
θα πετάξω κάθε περιττή μνήμη
για να κερδίσω τη δόξα που μου υποσχέθηκαν τα μάτια σου .
γι’ αυτό σου λέω μη φύγεις, θα ʼρθει μετά τη βροχή η καλοσύνη
θα μας βρει όλους μαζί να γελάμε σ’ ενα στρωμένο τραπέζι,
άσε τους άλλους να ταξιδεύουν στα μήκη και τα πλάτη του κόσμου
εμείς ας στήσουμε τον δικό μας χορό μέσα στα έλατα,
ας μείνουμε δυο σιαμαίοι άγγελοι παγιδευμένοι μέσα στο χιόνι.
Κι αν παραμερίσεις τα ξεραμένα φύλλα στο στήθος μου θα δεις
πως μέσα μου υπάρχει μια πόλη
γεμάτη χαρταετούς, φεγγάρια κι ανέμους
μ’ έναν καθεδρικό στο κέντρο της να φλέγεται
πυρπολημένος από σένα.
Ανακαλύπτω εκεί κάτι που ζει μακριά,
πολύ μακριά από μας, αβέβαιο και ξένο,
κάτι σαν λιγοστό φως που απομένει όταν όλα έχουν χαθεί
να μας γυρίζει πάντα σ’ έναν άλλο ουρανό
στις απόκρυφες πηγές και τις βρύσες του αναβλύζει άνοιξη
ποτισμένη απ’ το αίμα μας και τα νερά των παλιών παγετώνων.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: ©Louis Stettner. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου έβδομου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
