Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ
Στου Αι-Νικόλα τη γιορτή ανήμερα η μάνα
το δρόμο πήρε για τη θάλασσα
κι όταν ψηλά στο βράχο ακούμπησε
χωθήκαν τα μάτια της στον βυθό
σε μονοπάτι μπλέχτηκαν με
μπλούζα μαύρη με λαιμόκοψη
μαντήλι ναυτικό
παπούτσια φθαρμένα
– εκείνα φορούσε τη μέρα που μπάρκαρε.
Τα μάτια της τσούζοντας απ’ τ’ αλάτι
ένα ένα τα ρούχα μάζεψαν κι ύστερα
τα χαντάκωσαν καλά στον βυθό ·
Στου Αι Νικόλα τη γιορτή τον άλλον χρόνο η μάνα
την πόρτα του δωματίου μισάνοιξε
να δει ποιος κοιμόταν και ποιος είχε πεθάνει.
❧
ΞΕΝΑ ΦΙΛΙΑ
Μόνιμη κατοικία φέτος το μπαλκόνι σου
τραπέζι πρώτο στον ήλιο
θέα ωραία ξένα φιλιά απ’ τους απέναντι μα
εσύ μονάχη
τα χείλη μισανοίγεις –αναπόφευκτα– με
επιθυμία ιδρωμένη στο κρεβάτι κι ύστερα
ξορκίζεις την επιθυμία με το ζόρι ενώ
μουσικές απ’ τ’ ανοιχτά παράθυρα
σού παίρνουν τα μυαλά·
«δεν είναι για πολύ αυτός ο Αύγουστος
να ʼρθεί ο χειμώνας, να τελειώνουμε», λες.
Κι εκεί που παίρνεις αποφάσεις τελεσίδικες
δυο επιθυμίες τα μάτια σού κλείνουν από πίσω
μελτέμι τότε γίνεσαι γιορτινό
– για τον χειμώνα ούτε λόγος πια.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: ©Doris Lee. Δείτε τα περιεχόμενα του δωδέκατου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
