ΔΙΑΜΠΕΡΕΣ ΤΡΑΥΜΑ [ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΕΝΟΣ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΥ]
ΦΡΑΝΚΕΣΤΑΪΝ;
Από επαγγελματική συνήθεια,
ίσως κι από ένα εσωτερικό αίσθημα χρέους
απέναντι στους αδύναμους ανθρώπους
χρόνια προσπαθούσα να μετατρέψω τους παραβάτες φτωχοδιάβολους
σε άκακους αγγέλους
Κι όμως στην προσωπική μου ζωή
ανετράπησαν τα δεδομένα
κι από μία αγγελική μορφή
είδα ξαφνικά να ξεπετιέται ένα δαιμόνιο
που γιγαντώνεται καθημερινά
κατατρώγοντας τις σάρκες των αισθημάτων μου
❧
ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ
Ποτέ δεν αναρωτήθηκα
ποιος θα κλάψει εκ βαθέων
όταν θα «φύγω» οριστικά κι αμετάκλητα
από τον αχ-άριστο τούτο κόσμο
Είμαι σίγουρος
για έναν περιπλανώμενο που τού ’λεγα «η γη ανήκει σε όλους»
για έναν άστεγο που του χαμογέλαγα κάθε που με καλημέριζε
και για ένα πρεζόνι που του αγόραζα μία τυρόπιτα για να ξεχάσει την αυτολύπησή του
Για τους υπόλοιπους
κρατάω πολλές επιφυλάξεις
❧
ΜΑΧΑΙΡΩΜΑΤΑ
Τα βλέματα του χαμένου έρωτα
είναι σαν τα καλοακονισμένα μαχαίρια
που θέλουν να σε πονέσουν
πριν να σε σκοτώσουν
Χτυπούν στα ευαίσθητα σημεία
της ψυχής και του μυαλού
απ’ όπου ακόμα κι αν δεν θ’ αναβλύσει αίμα
αδειάζουν σταγόνα-σταγόνα
οι δεξαμενές των αισθημάτων αγάπης
μειώνοντας στο ελάχιστο τις ενοχές του θύτη.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Pablo Palazuelo. Δείτε τα περιεχόμενα του έκτου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
