frear

Ποιήματα – του Thomas Rosenlöcher

Μετάφραση: Γιώργος Καρτάκης

ΜΟΤΣΑΡΤ

Χτύπημα πλήκτρων. Τουκ τουκ ανεβαίνει
βαριοπατώντας στις σκάλες ο Χάρος. Ο τύπος όμως πάει,
πέταξε πάλι μακριά απ΄τις οκτάβες,
γυρίζει το κεφάλι και ακρογελά σε σύννεφο μέσα από τρίλιες.

Ακόμα και σήμερα ο θάνατος περιφέρεται στη Βιέννη
σκαλίζει τα τεφτέρια των συγχωρεμένων
και πλασάρει στους σαστισμένους ειδικούς
το ψεύτικο κρανίο για γνήσιο.

Ύστερα πάλι ακούει τις τρίλιες της αθανασίας
και παίρνει αμέσως το ασανσέρ και πετυχαίνει τον λάθος,
που έκανε μόνο πρόβα. Θάνατε, μη πικραίνεσαι,
όλους έτσι κι αλλιώς θα τους πάρεις – ακόμα κι εμένα.
–Τρέχα κι έρχεται!

Η ΝΕΟΝ ΕΙΚΟΝΑ

Πάω στο Άμστερνταμ,
στρίβω στη γωνία,
και βρίσκομαι μπροστά στο παράθυρο μιας πουτάνας.
Αυτή όμως κάθεται σε φως κοκκινωπό
πάνω σ’ ένα σκαμπό και με κοιτάζει.
Γλείφεται με τη μακριά
ολοζώντανη γλώσσα της και με καρφώνει.
Σαν να με χτύπησε κεραυνός.
Γιατί όλη η ομορφιά του κόσμου
κατοικεί μέσα σε μια πουτάνα.
Εκεί δίπλα μου στα σκοτεινά στέκονται
ένας γουρλομάτης κρεολός
και ένας χαμογελαστός πολαρόιντ – ιάπωνας,
έτσι που και οι τρεις μαζί αντιπροσωπεύουμε την ανθρωπότητα
μπρος στην εικόνα από νέον,
που ανοιγοκλείνει τα σκέλια της
ακόμα κι όταν γυρίσω πίσω στη Σαξονία και ρίξω πλάγια
πάνω στον τοίχο όπως περνώ
το φτωχό, με χέρια σαν κουπιά ίσκιο μου.

PERPEDES MOBILE / ΠΕΖΗ
(Μετά από μια διαφωνία με τον επίσκοπο του Κούρεσεν-Βάλντεκ για την πίστη)

Όταν δένω το αριστερό παπούτσι,
πιστεύω στο Θεό.

Όταν δένω το δεξί,
τον έχω ξεχάσει.

Τότε όμως μου λείπει κάτι.
Τότε όμως μου λείπει κάτι.

Και πάλι μου τη δίνει το παπούτσι
και πρέπει να ξαναγονατίσω.

Για να δέσω το παπούτσι της πίστης.
Για να δέσω το παπούτσι της αμφιβολίας.

Θεέ, τι μάστορας
στο δέσιμο των κορδονιών που είμαι!

Όμως έτσι κάτι μου λείπει.
Όμως έτσι κάτι μου λείπει.

Και πάλι –στο διάβολο– σέρνονται τα κορδόνια
στριμμένα στις λάσπες.

ΠΕΝΘΟΣ

«Εδώ!» είπες δείχνοντας: «Το μνήμα μας».
«Καλή ιδέα» είπα.
Λες και τα κόκαλά μας επισημοποίησαν τη σχέση μας,
όταν παλιά είπε η ψυχή στην κλείδα:
«Από που είσαι; Δε σε ξέρω» –
Το ίδιο και τώρα, είμαστε εκεί κάτω ξαπλωμένοι
και κλέβουμε –σκεπτόμενοι με επιείκεια ο ένας τον άλλο–,
από το δίπλα μνήμα βιολέτες για σένα,
σκυλάκια για μένα
και διασχίζουμε την πύλη του νεκροταφείου
ενώ ξοπίσω μας χοροπηδούν ακολουθώντας μας αναστημένοι.

ΗΧΩ

Εκεί όπου είμαι τριζοβολούν τα δασόπευκα.
Όπου δεν είμαι βουίζει η θάλασσα μέσα τους.
Αν πάρω στο κατόπι τη βουή φτάνει ένα τρίξιμο.
Όπου ακούγεται βουή από εκεί είμαι.

Ο Thomas Rosenlöcher γεννήθηκε στη Δρέσδη το 1947. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων και εργάστηκε για δύο χρόνια ως οικονομολόγος. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου άρχισε ήδη να γράφει. Αρχικά επικεντρώθηκε στην ποίηση, τα παιδικά βιβλία και τα δοκίμια, ενώ παράλληλα εργάστηκε ως μεταφραστής γερμανικών κειμένων στα Ολλανδικά. Από το 1976 έως το 1979 φοίτησε στο Ινστιτούτο Λογοτεχνίας της Λειψίας και, μετά την αποφοίτησή του, εργάστηκε στο Παιδικό και Νεανικό Θέατρο της Δρέσδης. Εργάστηκε ως ανεξάρτητος συγγραφέας από το 1983 και έζησε στη Δρέσδη. Πέθανε στις 13 Απριλίου 2022.

⸙⸙⸙

[Πρώτη δημοσίευση των μεταφράσεων στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Felice Casorati. Δείτε τα περιεχόμενα του έκτου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

%d bloggers like this: