έχει στον τοίχο μια εικόνα παναγίας
στο φως που μπαίνει από δεξιά αρχίζει βγάζει
το φόρεμά της και αφήνει τα μαλλιά
όσο γίνεται στη νύχτα πιο μακριά
και συστηνόμαστε ξανά κι αρχίζει βγάζει.
έχει στα στήθη ένα σταυρό κι ένα μπλε μάτι
και στο μπλε χιόνι της τιβί αρχίζει βγάζει
το δαντελένιο της κι αφήνει τα κεριά
όσο γίνεται στη νύχτα πιο θαμπά
και κοιταζόμαστε ξανά κι αρχίζει βγάζει
πάνω στα ράφια μόνο μια φωτογραφία
που την κοιτά τα τελευταία της να βγάζει
στο σμάρτφον μπαίνει ο επόμενος ψαλμός
ίσως ο άντρας της να είναι πια νεκρός
ίσως να είμαι αυτός ο κάποιος που του μοιάζει
γυμνή ξαπλώνει κι απαλά μου λέει «θέλω
ιστορίες να μου λες ενώ μ’ αγγίζεις
γιατί ποτέ τους δεν μου λέγανε μικρή
κι έτσι ο έρωτας σαν πράξη δεν αρκεί
άμα δεν γίνεις εσύ η τέχνη να με ορίζεις»
«έχεις στο σώμα σου αντίγραφα μανί
α
ς
είναι το σώμα σου αυτής της κοινωνί
α
ς
έχεις στο σώμα σου την άνοιξη της βί
α
ς
είναι το σώμα σου αυτής της κοινωνί
α
ς»
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Luigi Ghirri. Δείτε τα περιεχόμενα του πέμπτου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
