frear

Ποιήματα – του Βάλτερ Πούχνερ

Επέτειος

Αχνίζει το αίμα στα γιαταγάνια
αινεί ο νους το όραμα του ξεσηκωμού
συνωμοτούν οι ραγιάδες στα σοκάκια
σύννεφα στο Βόσπορο, σημαίες στη Μάνη
βουλιάζει ο Ιερός Λόχος στη μολδαβική λάσπη

μα οι αιώνες σηκώθηκαν, όρθιοι επευφημούν
αυτοί οι τρελοί του Νότου βάφουν τα όνειρα
τα χλωμά του Βορρά ομιχλώδη όνειρα, κόκκινα
στέμματα διαλύουν μισοφέγγαρα καταπατούν
σε εθνοσυνελεύσεις οραματίζονται
σε εμφύλιες διαμάχες υπνοβατούν
μια χούφτα ετερόκλητοι ενάντια σε υπερδύναμη

αγριοξύπνησε από τον Γαλάζιο Δούναβη
η Ευρώπη, το συνέδριο χόρεψε, αποκοιμήθηκε
η κλαγγή των Ναπολεόντειων πολέμων αντηχεί
στα κουφά αφτιά μιας χειμερίας νάρκης

άνοιξη τώρα στης γηραιάς ηπείρου το χώμα
και ταρακουνά τους θρόνους της οικουμένης.

Φάνηκε για λίγο η φλόγα της ελευθερίας·
δεν ήταν πυροτέχνημα εφήμερο:
το σαραντατρία θα φέρει το σαρανταοκτώ.

Εν πλω

Κρεβατοκάμαρα διαστημόπλοιο
απόλυτο σκοτάδι, υπερβατική σιγή
σώματα που χάνουν τη βαρύτητα
μετεωρίτες πετούν μέσα στ’ όνειρο
πλανητικά αισθήματα, μαθηματικές θεωρίες
αισθήσεις κι αγγίγματα απ’ της εξέλιξης τα βάθη
ο γαλάζιος πλανήτης του εγκέφαλου χαμένος
σε αμέτρητες διαστάσεις χάους συστημικού

βλέμμα τηλεσκόπιο πέραν των ορίων
του επιτρεπτού και του κατανοητού
υπερατομικές ματιές στον ατομικό πυρήνα
το αόρατο που κάνει το άπειρο μεταφορά
είδωλο αχειροποίητο του ασύλληπτου όλου
(συγγένειες από έτη φωτός και άυλους ιστούς)
που στη φωτισμένη κλίνη γίνεται οπτασία
αίνιγμα και μυστήριο που δεν μας αναλογεί
όπως η ηλικίωση της ελιάς και η αφή της πέτρας.

Φως το παλαιό των ετών που φέγγει στο σκότος
τα κλειστά ματόκλαδα που φυλάσσουν τη γνώση
αυτή μόνο τότε φαίνεται, όταν δεν είμαστε εκεί.

Κρεβατοκάμαρα διαστημόπλοιο
οι αστροναύτες όλοι κοιμούνται.

H μαγεία της επιστήμης

Το άγνωστο δεν είναι ποτέ
τελείως άγνωστο.

Και η μαγεία και η επιστήμη
υποθέσεις κάνουν για το επιστητό
που διαφεύγει της κατανόησης του ανθρώπου.

Ίσως το άγνωστο είναι το κατά βάση
οικείο, που υπάρχει ήδη μέσα μας
απλώς δεν το συνειδητοποιήσαμε
όπως ένα μεγάλο μέρος
των λειτουργιών του σώματος.

Ίσως είναι και το κατ’ αρχήν απρόσβατο
για την αντίληψη την περιορισμένη
ναι μεν βιώνεται μα δεν κατανοείται
αινιγματικό, χωρίς εξήγηση.

Ίσως όμως είναι κάτι ρευστό
σαν τον υδράργυρο που δεν πιάνεται
και κάθε πρόοδος της γνώσης
ανοίγει και άλλα πεδία του άγνωστου
αν και αυτό το παιχνίδι έχει τα όριά του.

Η μυστική γνώση των αλχημιστών
οι απόκρυφες διδαχές ιερών βιβλίων
μαντεία και προφήτες, μάγοι και μέντιουμ
το πλέγμα των κυμάτων, ραδιοτηλεσκόπια
νανοφυσική και κβαντική μηχανική
η σχετικότητα των μετρήσιμων
μας γυρίζουνε πάλι πίσω
τα έτη φωτός, των κουαρκς η υφή
οι υποθέσεις της μακρομικροφυσικής

τα τεχνάσματα της τεχνολογίας
της τέχνης οι φανταστικές τεχνικές
της μαγείας τα μυστικά μέσα
της επιστήμης τα θαυμαστά επιτεύγματα

η πίστη και ο στόχος
τα μέσα και η μέθοδος

της επιστήμης τα μαγικά
της μαγείας η επιστήμη.

Πέρα από το άπειρο

Το άπειρο ένα νοητικό εύρημα
γιατί η έννοια ξεπερνά την εμπειρία
το ίδιο το παν – κατασκευή
που στρογγυλεύει το ασύλληπτο
και το αποδίδει με τρία γραμματα

δε φτάνουμε ποτέ
ούτε στο άπειρο
ούτε στο παν

αγνωστικοί παρά την τεχνολογία
τμήματα του άτμητου προσλαμβάνουμε
κι αυτά μ’ εκείνην την αοριστία
που πάντα διαφεύγει απ’ τις μετρήσεις
και οι φαντασιώσεις πραγματικότητα είναι
η φαντασία ίσως και πιο πραγματική
όπως τα όνειρα στα περίχωρα της ανυπαρξίας.

Ο παρατηρητής είναι και το παρατηρούμενο
και ο σκεπτόμενος νους μέρος της φύσης.

Πέρα από το άπειρο δεν είναι η πείρα
πέρα από το παν δεν είναι το τίποτα
απλώς αυτό που δεν φτάνουμε
ίσως αυτό που δε θα φτάσουμε ποτέ
αν και τα όρια της γνώσης μετατίθενται
το άγνωστο θα είναι πάντα εκεί
άγνωστο πόσο μεγάλο είναι.

Καταγραφές

Οι πάπυροι των πράξεων
τα ειλητάρια της δράσης

τα καταστατικά των βιωμάτων
και τα πρωτόκολλα των εντυπώσεων

οι κώδικες των σκέψεων
τα βιβλία των στοχασμών

οι ιστορίες της ιστορίας
οι αφηγήσεις των στιγμών

τόσος χρόνος, θεέ μου
πώς τάχα έγινε λέξεις;

Πολύτιμα πράγματα

Με τον αφρό της στιγμής, το αλάτι της διάρκειας
πέτρα πελάγου εξιλεώνει τα κύματα
που παίζουν την αιώνια μελωδία.

Η μουσική της θάλασσας στο κοχύλι της στεριάς
η σιωπή του βουνού στου άνεμου το τραγούδι
η ομορφιά της μορφής στην ασχήμια του άσχετου.

Μαγικό της σοφίας το μαγνητικό μαγνάδι
που δεν γνωρίζει τη γνώση μήτε το διάβασμα
της αγάπης το γκόλφι στη γλάστρα της σάκρας.

Εμμένεια και υπέρβαση

Το μοναδικό μυαλό δεν στέκεται
στου υπαρκτού τα δεδομένα
ρίχνει κλεφτές ματιές στα πάνω, κάτω
στο πίσω, μπρος, στο πιο πριν, το μετά
με ελεύθερη πτήση μακριά απ’ τις αισθήσεις
στο ιδεατό το νοερό το φαντασιακό
στις δυνατότητες με ή χωρίς ελπίδα
κάποιας ενδεχόμενης πραγματοποίησης.

Το μοναδικό μυαλό δεν σταματάει
στην επαληθεύσιμη φύση του επιστητού
αλλά βόσκει λαθραία στα πέρα λιβάδια
όπου χoρεύει η θεωρία με τη φαντασίωση
και η υπόθεση συνομιλεί με την τέχνη
ιδεατό και υπαρκτό συγχωνεύονται
η φιλέρευνη περιέργεια βουνά μεταθέτει
για να μάθει τι βρίσκεται από πίσω.

Αυτά που γίνονται

Τάφου σιγή και εργασίας ήχοι
μουσική από ανθρώπινα χέρια
βουβή αρμονία των σκέψεων
των ιδεών ο κρυστάλλινος κόσμος
τα κάστρα συλλογικών πράξεων
των ονείρων η φευγαλέα σύλληψη
η πινακοθήκη των αισθήσεων
η απαρίθμηση των φεγγαριών

το ποτάμι μέσα στη θάλασσα
η στοά του θανάτου στο βουνό
ο κύκλος του Είναι που κυλάει
προς το σημείο φυγής η γραμμή
και η σαγήνη της ματαιότητας
του πρόσκαιρου ο γαλβανισμός
ωραία η παρέλαση των ημερών
που μετά από μας συνεχίζεται.

Oι στίχοι της νύχτας ανολοκλήρωτοι

Oι στίχοι της νύχτας ανολοκλήρωτοι
στο βυθό της λησμονιάς ναυαγισμένα
μουσείο ποιήσεων που δεν γεννήθηκαν
δεν είδαν το φως της αυγής στα μάτια
δεν χάρηκαν το σχήμα της μορφής.

Έμειναν εκεί κάτω στον πάτο του λήθαργου
μαζί με μεγάλο μέρος της παγκόσμιας λογοτεχνίας
τα άγραφα πάντα περισσότερα απ’ τα γραμμένα
οι αγέννητοι στίχοι στη φάση του δυνητικού
τολμηρές μνήμες καταδύουν να τους ανασύρουν.

Σκεπτικοί ποιητές στην πρωινή ρόμπα
έτοιμοι να πηδήξουν στα άγνωστα νερά
της περασμένης νύχτας, αλλά διστάζουν.
Αγάλι αγάλι αναδύονται κάποιοι ήχοι
μακρινή μουσική απ’ τη μαγεία του άφωτου.

Ο στυλίτης της Νέας Υόρκης

Νυχτοπερπατήματα στο κελί
τέσσερα βήματα επί πέντε
έξω ονειρώξεις από μπετόν
ουρανοξύστες καπνίζουν στο κρύο
στα φαράγγια σέρνονται οι κρότοι
προς του grand zero την ταφική σιωπή.

Στον νιοστό όροφο ο ερημίτης
στα είκοσι τετραγωνικά του
το κρεβάτι όρθιο στον τοίχο
πάντα το παράθυρο κλειστό
θεόκλειστο ώς την ημέρα εκείνη
ακούγεται μόνο ο κλιματισμός
και το ασανσέρ που φέρνει
στον στυλίτη τα της σαρκός
και παίρνει πάλι τα σκουπίδια.

Ο αυτεξόριστος του κόσμου
στη μόνιμη πιτζάμα
τηλεφωνεί με τον θεό
ή και τον θυρωρό του
για διάφορα θέματα
που προκύπτουν, πνευματικά
ή σωματικά, της θέρμανσης
ή και της δόσης οξυγόνου.
Το πάτωμα καλυμμένο με χαρτιά
σκισμένα, γραμμένα, άδεια.

Ναι. Η ποίηση είναι προσευχή
και η ψυχή είναι ευρύχωρη
ο χώρος ο στενός δεν στενοχωρεί
δεν έχει τοίχους το όλο
ούτε ορόφους η υπέρβαση
το χέρι πετά στα πέρατα
κι ας έχει το ρεύμα διακοπές
και ο λαμπτήρας λυχνάρι
που ταξιδεύει στα σύμπαντα.

Η ήπειρος του λόγου

Κι αν ο σύμπας κόσμος δεν είχε αρχή;
Το big bang μια φαντασίωση του γραμμικού χρόνου;
Κι αν ο σύμπας χρόνος τον νου ξεπερνά
και μας τύφλωσε η ιδέα της αρχής και του τέλους;
Ως ιδιότητα της βαρύτητας
στο κενό να είναι ανύπρακτος
και στη μαύρη τρύπα πανύπαρκτος
ένα λάστιχο ανάμεσα σε δύο άκρα;

Δίχως γλώσσα δεν σκέφτεται ο άνθρωπος
πέρα από τα πρακτικά της επιβίωσης
ήπειρος ο λόγος στον ωκεανό του άρρητου
η νοητή λαλιά στη μουσική του άφατου
οι πύργοι των λέξεων δεν φτάνουν
τα απάτητα όρη του άγνωστου
το βασίλειο του έλλογου επαρχία
στην αυτοκρατορία των συνειρμών

κι όμως: η υφαλοκρηπίδα του λεκτικού
σε υπερβατικά του βυθού φτάνει βάθη
επεκτείνεται ηχητικά στο ανεκλάλητο
ο στίχος αποσπά κομμάτια του ανείπωτου
μια ιδέα δίνει η ποίηση του ασύλληπτου
του ανέγνωστου ένα παράθυρο ενόρασης
υπερβαίνει η γλώσσα τον νοηματικό εαυτό
χρησμός γίνεται στα μαντεία του μέλλοντος
στα χάη των περασμένων ερευνητικός φακός
η πολυσημία ίσως αποδίδει μια πραγματικότητα
άληπτη για τον νου τον ισχνό των έλλογων όντων

και ήπειρος να είναι ο λόγος
δεν παύει να είναι νησί.

⸙⸙⸙

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Κώστας Σπυριούνης. Δείτε τα περιεχόμενα του πέμπτου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

%d bloggers like this: