ΑΙΩΡΟΥΜΕΝΟ ΚΑΙ ΜΕΤΕΩΡΟ
Κάθε φορά που βλέπω οινόφιλα κουνούπια στο κρασί μου, αναρωτιέμαι αν με ηρωικό αλτρουισμό προσπαθούν να μου θυμίσουν πως το αλκοόλ σκοτώνει ή αν με ηρωικό πεσιμισμό επιλέγουν τον απολαυστικότερο των θανάτων.
ΣΗΜΑΔΙ
Η πεταλούδα στεκόταν με αλώβητη περηφάνια γερά γαντζωμένη απ’ τη μάλλον σαστισμένη φλόγα του κεριού. Τα φτερά της λαμπύριζαν στο κίτρινο φως και η όψη της ακτινοβολούσε ικανοποίηση, όμοια μ’ εκείνην της αγαπημένης μου που ώρα τώρα κάνει τσουλήθρα στην εσωτερική πλευρά της ημισελήνου. Σημάδι πως πρέπει να σταματήσω να πίνω κι απόψε.
ΕΡΙΝΥΕΣ
Όσο θα μαδάς πουλιά για να συγκεντρώνεις πούπουλα, εκείνες θα γεμίζουν καρφιά το μαξιλάρι σου.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ
Είχε έναν περίεργο τρόπο να προσλαμβάνει την Τέχνη. Στα μουσεία ή στις γκαλερί, για παράδειγμα, περιφερόταν με πλάτη προς τα εκθέματα παρατηρώντας μόνο τα πρόσωπα των επισκεπτών. Σάμπως τα πρόσωπα αυτά περιείχαν έναν μυστηριώδη καθρέφτη, μέσα απ’ τον οποίο μπορούσε καθαρά να διακρίνει τα έργα και τα κρυμμένα τους. Έτσι η συγκίνηση φιλτράρεται κι αντανακλάται, ισχυριζόταν. Κάτι επίσης ιδιόρρυθμο έκανε και με τα βιβλία. Τα διάβαζε πάντοτε ανάποδα, από την τελευταία προς την πρώτη αράδα, κι έτσι μπορούσε να εκτιμήσει την αξία τους. Ήταν ο δικός του τρόπος απόσταξης, αποκρυστάλλωσης της ουσίας, όπως έλεγε. Το μυστήριο όμως ήταν με τη μουσική. Νύχτες με καταιγίδα έβγαινε έξω και, πάντοτε ανάποδα προς εαυτόν, έστρεφε τον ήχο προς τον καιρό. Μόνο έτσι μπορούσε να διακρίνει την αξία της μουσικής. Ήταν βέβαιος πως με καλή μουσική η καταιγίδα θα γαληνέψει.
Ο ΟΥΡΑΝΟΣ
«Ο ουρανός θα κοκκινίσει από το αίμα», είπε το ατσάλι. Η φωτιά συμφώνησε. «Ο ουρανός θα κοκκινίσει από την ιδέα», είπε το σφυρί. Το δρεπάνι συμφώνησε. «Προσέξτε μην κοκκινίσει από ντροπή», συμβούλευσε στωικά, με την τεράστια εμπειρία του σε χτυπήματα, το αμόνι.
[Από τη συλλογή Έρημος, εκδ. Γαβριηλίδη, Αθήνα 2013. Φωτογραφία: Jörg Hastrich.]
