Η ΛΕΞΗ
Τη στιγμή που γαντζώνει τα κατάλευκα μάτια της
η κερασιά στο σκοτάδι,
ή ένα σκουριασμένο ποδήλατο στο βάθος του κήπου
περιμένει ακόμα την επόμενη βόλτα
βρέχει μία λέξη,
γίνεται λίμνη
πάνω της καθρεφτίζεται ο νεκρός κηπουρός.
❧
ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ
Στο σπίτι μου κολόνες σιωπηλές,
τοίχοι ραγίζουν
καρέκλες απομένουνε γυμνές,
φυσάω στα διαμπερή πνευμόνια του
γίνομαι διάφανη,
κοιμάμαι σ’ ένα δάσος
όπου τα πεύκα ευωδιάζουνε το βράδυ.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Alex Colville. Δείτε τα περιεχόμενα του τρίτου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
