frear

Φραγκίσκος, το τραγούδι ενός πλάσματος – της Άλντα Μερίνι

Αποσπάσματα από το βιβλίο της Άλντα Μερίνι
«Φραγκίσκος, το τραγούδι ενός πλάσματος»

Μετάφραση: Αναστάσιος Θεοφιλογιαννάκος

Έτσι, όπως ο Παύλος από την Ταρσό,
εκτινάχτηκα από το σαμάρι,
έπεσα στη γη
και με θαυμασμό ανασηκώθηκα γυμνός.
Κάθε γήινο στοιχείο πήρε τότε μια λάμψη αλλιώτικη.
Είδα τη σημασία του νερού,
το γιατί χωρίς αιτία
του λεπτού φύλλου του χορταριού
που φρύγεται κάτω από τον ήλιο.
Κατάλαβα την ηδονή των γυμνών ποδιών
που η γη με την τραχύτητά της καταβροχθίζει
όταν και τα αγκάθια ακόμα
Θεού αγκάθια τα νιώθουν.

#

Να παρηγορήσεις εμένα
που άλλο δεν γνώριζα από τη δίκαιη κόλασή μου
ήταν τόσο αφοπλιστικό
που ευθύς ακολούθησα
το θέλημά σου.
Ο Θεός με παρηγόρησε για τις αμαρτίες μου
και τότε όλα,
η μια τελειότητα μετά την άλλη,
το έντομο και το μεγάλο θηλαστικό,
το κάθε πράγμα ως και το πιο μικρό,
φανερώθηκε στην αυγή της πίστης μου.
Έγινα μικρός σαν μυρμήγκι
και μεγάλος όπως η φωνή του Θεού.
Κοιμήθηκα στη γη
δίπλα στα ερπετά
και ο θάνατος δεν με ξανάγγιξε.

#

Μα είναι σωστό, Κύριε
να λησμονεί κανείς
εκείνον που μας αγάπησε με τον δικό του τρόπο
καλύπτοντάς μας με χρήματα
και με ρούχα πολυτελή;
Αυτή είναι η μιζέρια ενός γονιού
που δεν καταλαβαίνει
ότι ένα παιδί ανήκει στον Θεό.
Αλλά ένας άνθρωπος σαν τον πατέρα μου,
που φοβόταν τον θάνατο,
πώς μπορούσε να καταλάβει;

Ποιος είπε ότι ο κύριος Μπερναντόνε
με δημιούργησε;
Εγώ είμαι πλάσμα του Θεού:
Δεν είμαι γιος ούτε εκείνου ούτε άλλων.
Από εκείνον απολύθηκα.
Ο Θεός δεν θα με απολύσει ποτέ από τη δόξα του.

#

Αυτός είναι ο ταπεινός λόγος
που κατέρχεται από τον σταυρό
ξεγυμνωμένος από κάθε θολό πλούτο:
θα καλέσω στην έρημο της πίστης μου
όλες τις χαριτωμένες παρουσίες της δημιουργίας,
από τα ταπεινά πουλιά ως τα σκουλήκια,
τα ίδια τα σκουλήκια που θα φάνε τη σάρκα μου.
Αμφέβαλλα πολύ καιρό για τον Θεό,
αμφέβαλλα για τη δύναμή του,
ύστερα είδα ξαφνικά
πως ο πατέρας μου δεν ήταν παρά
ένα παιδί του Θεού
και άφησα όλα τα πλούτη του.
Ήταν πλούτη χωρίς χρώμα και φως,
δεν ανέτελλαν και δεν έδυαν
ακολουθώντας την τροχιά του ήλιου.

#

Ακόμα και εμείς,
με τη φτώχεια που μας δώρισε ο Κύριος,
θα γίνουμε υπέρμετρα πλούσιοι.
Θα δώσουμε σε όλους να φάνε.
Αυτό δεν το κατάλαβε ο κύριος Μπερναντόνε:
ότι ήμασταν οι κύριοι του σύμπαντος.

#

Σε εμένα έδωσες τη χαρά της σιωπής,
σε εμένα έδωσες τα σανδάλια
για να μπορέσω να ανεβώ μέχρι τον Γολγοθά.
Εγώ, Κύριε, είμαι ο βυθισμένος οβολός σου.
Τραγουδώ κάτω από τα νερά του θανάτου μου.

#

Εκείνο που ο άνθρωπος θεωρεί άχρηστο,
τα πιο μικρά πράγματα, τις πιο ασήμαντες σιωπές,
ο Θεός τα βρίσκει κατεξοχήν πολύτιμα.
Γι’ αυτό εγώ θα φυλάξω και το λεπτό φύλλο της χλόης,
Γι’ αυτό τα λησμονημένα πλάσματα
θα γίνουν αδέλφια μου:
οι απόβλητοι, οι χωλοί,
εκείνοι που ο άνθρωπος
δεν θέλει να δεχθεί στην καρδιά του,
αλλά που ο θάνατος αγκαλιάζει,
όπως τον αδελφό η αδελφή, εκείνη που αγαπώ πάνω από κάθε πράγμα.

#

Είμαι ένα μωρό μοναχικό και δυστυχισμένο
μωρό που χλευάζει και χλευάζεται,
που αργεί να εμπιστευτεί τον Δημιουργό του,
μωρό χωρίς κατοικία,
μωρό που χορεύει σαν γελωτοποιός
μπροστά από τον σταυρό σου.

#

Γιατί κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από εσένα Κύριε;
Γιατί εσύ είσαι το σπίτι μας,
το αληθινό σώμα μας.
Έρχομαι σε εσένα
και νιώθω να αναβλύζει θαυμαστά από τα σπλάχνα μου
η αγάπη του γιου προς τον πατέρα.
Ο κόλπος σου με περιέχει:
Κατέχεις τον δούλο σου.
Γιατί αγαπώ τα ζώα;
Γιατί είμαι ένα από αυτά.
Γιατί είμαι ο ακατάληπτος αριθμός του χορταριού,
ο πανικός του ελαφιού που τρέχει μακριά,
είμαι ο μεγάλος ωκεανός σου
και το πιο μικρό από τα έντομά σου.
Και γνωρίζω όλα τα πλάσματά σου:
είναι τέλεια
με αυτήν την αγάπη που τρέχει στη γη
για να φθάσει σε εσένα.

⸙⸙⸙

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του τρίτου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly