frear

Τρία ποιήματα – του Πέδρο Σαλίνας

Μετάφραση από τα ισπανικά: Θεοδόσης Κοντάκης

Λειτούργημα
[Vocación]

Ν’ ανοίξεις τα μάτια. Και να δεις
δίχως έλλειψη ούτε υπερβολή, σε αφθονία
μες φως της μέρας το λαμπρό
τον κόσμο τέλειο, πλήρη.
Μυστικές βαθμίδες συντονίζουνε
χάρες ξεχωριστές, ξεχασμένες
αυταπάτες, κείνο κει δα το σύννεφο,
το πουλί το πετούμενο,
την κρήνη, της λεύκας το τρέμισμα.
Όλα καλά, μέστωμα μαγιάτικο.
Όλα όπως πρέπει. Όμως εγώ…
εσύ, περισσεύουμε. Να θαυμάζεις,
τίποτ’ άλλο παρά μόνο να θαμάζεις
τούτηνε την τελειωμένην ομορφιά
που δε σε χρειάζεται πια.

Να κλείσεις τα μάτια. Και να δεις,
ανολοκλήρωτο, τρεμάμενο,
ανάμεσα στο να είναι και να μην είναι
–μάζες νωθρές, φρούδα σχέδια–
δίχως φως, δίχως χάρη, δίχως τάξη,
έναν κόσμο μισερό,
αναγκεμένο, που εμένανε καλεί:
εμένα, εσένα, ή οποιονδήποτε
να προσθέσει κείνο που του λείπει,
να του δώσει πληρότητα.

Κείνην τη μέρα την ολόλαμπρη,
σε κείνο τον κόσμο τον αψεγάδιαστο,
διάλεξα:
τον άλλον.
Έκλεισα τα μάτια.

#

Θωρώντας τ’ αόρατο
[Mirar lo invisible]

H βραδιά απλόχερα μου χαρίζει
με του χεριού της την απαλάμη,
που ’ναι φτιαγμένη από Γενάρη κι αγιάζι,
κόσμους αχνούς, όχι ανόμοιους
με κείνους που ονειρευόμουνα παλιά
και πια δεν τους ποθώ.
Και θα ’κλεινα τα μάτια
να μη βλέπω. Αν δεν
τα κλείσω
δεν είναι για κείνο που θωρώ.
Για έναν κόσμο που τον ψυχανεμίζομαι
στέριο κι άμωμο που πίσω μου βρίσκεται,
για κείνο που δεν μπορώ να δω
κρατώ τα μάτια ανοιχτά.

#

Ένα φύλλο χαρτί
[Cuartillo]

Χειμώνας, ο κόσμος στ’ άσπρα.
Κομμάτια μάρμαρο, νιφάδες, φτερά
λευκά πέφτουνε, χτίζουνε
τη λευκότητα, παίζουν μες στο λευκό.
Αλαφρότατες,
φευγαλέες, αψηλές
κολόνες συγκρατούνε
στέγες από νεφέλες λευκές.
Στήλες
από περιστέρια αβέβαια
ανάμεσα στα λευκά, κει ψηλά
κι εδώ χαμηλά, ταλαντεύονται,
αναβάλλουν
του πετάγματος την πλήρωση.
Να νικήσουν; ποιος θα νικήσει;
Οι νιφάδες ξεκινούν την αντεπίθεση.
Σιωπηρές συγκρούσεις, χιονιάδες,
ερμίνες, μονομάχοι.
Μα ο άνεμος εξαπολύει
διαρροές, λιποταξίες.
Κι εκείνο που νικά
είναι τ’ άλικο και το γαλανό, ο ήλιος, η αυγή:
χαλύβδινη φτερού αιχμή
κόντρα στο λευκό, μέσα στο λευκό
η αρχική –εσύ– η λέξη.

Από τη συλλογή Seguro azar (1929).

⸙⸙⸙

Ο Ισπανός ποιητής Pedro Salinas (Μαδρίτη, 1891 – Βοστώνη, 1951) υπήρξε ηγετικό μέλος της ποιητικής Γενιάς του 1927, εκείνης που ανανέωσε συνολικά την ισπανική ποίηση. Παρά τον κομβικό του ρόλο στη διαμόρφωση της συγκεκριμένης γενιάς, παραμένει μάλλον στη σκιά των πιο διάσημων μελών της (Λόρκα, Αλμπέρτι, Θερνούδα, κ.ά.). Στην Ελλάδα, όπως και διεθνώς, ο Σαλίνας είναι περισσότερο δημοφιλής για τα ερωτικά ποιήματά του, κυρίως δηλαδή αυτά που περιέχονται στη συλλογή του Razón de amor (1936-38). Για τούτο είναι και γνωστός, κάπως μονόπλευρα, ως «ο κατεξοχήν ερωτικός» της γενιάς του.

Από την άλλη πλευρά, στα φιλοσοφικά του ποιήματα και στα ποιήματα ποιητικής (όπως τα τρία νεανικά ποιήματα που παρουσιάζονται εδώ), ο Σαλίνας αναπτύσσει μια φωτεινή, αισιόδοξη πνευματική στάση, γεμάτη αυτοπεποίθηση. Σε τούτο, όπως και στο επίμονο ενδιαφέρον του για την ανταπόκριση του εσώτερου με τον εξωτερικό κόσμο, συγγενεύει με έναν άλλο σημαντικό συνοδοιπόρο του, της ίδιας ποιητικής γενιάς, τον Χόρχε Γκιγιέν (Jorge Guillen). Και οι δύο ποιητές, πάντως, έμελλε να αυτοεξοριστούν λόγω των τραγικών γεγονότων του ισπανικού εμφυλίου, συνεχίζοντας τη ζωή και το δημιουργικό τους έργο στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού…

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Joaquín Sorolla. Δείτε τα περιεχόμενα του δεύτερου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly