frear

Τρία ποιήματα – του Γιώργου Γκανέλη

ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΑΝ

Τι απέγιναν τα συνθήματα στους τοίχους
άραγε ικανοποιήθηκαν σε μερικά σημεία
ή σβήστηκαν από τα συνεργεία του δήμου
τη βροχή και τις οικοδομικές εταιρείες;

Τι απέγιναν τα αποτυπώματα στο παγκάκι
γραμμένα με ανεξίτηλους μαρκαδόρους
πού πήγαν τα καθίσματα των λεωφορείων
που φιλοξένησαν τον βραδινό ιδρώτα μας;

Τι απέγιναν οι γάτες του Εθνικού Κήπου
και οι νεαρές τουρίστριες που τις τάιζαν
τι έμεινε από τις κραιπάλες του Σαββάτου
και τις ηλιόλουστες βόλτες της Κυριακής;

Τι απέγιναν άραγε οι ελάσσονες ποιητές
και τα βιβλία τους που ελάχιστοι διάβασαν
αλλά κι αυτοί με διακρίσεις και βραβεία
που μέσα σε μια νύχτα σίγησαν οριστικά;

Τι απέγιναν όλοι οι μελαγχολικοί έρωτες
σε ποια νοσοκομεία σήμερα στοιβάζονται
σε ποια αδειανά δωμάτια να ξεπαγιάζουν
σε τι θάνατο να εξασκούνται καθημερινά;

#

ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ

Όταν πεθαίνεις ολομόναχος
σ’ έναν θάλαμο νοσοκομείου
με τον υδράργυρο στα ύψη
και στο απέναντι διαμέρισμα
να ετοιμάζουν τις βαλίτσες
για τις καλοκαιρινές διακοπές
ενώ στο παγκάκι του πάρκου
δυο νέα παιδιά να φιλιούνται

Όταν πεθαίνεις ολομόναχος
σ’ ένα κρεβάτι νοσοκομείου
χωρίς κανένα επισκεπτήριο
από φίλους ή από συγγενείς
έχοντας πάντα στο μαξιλάρι
μια ασπρόμαυρη φωτογραφία
με τη μορφή της μάνας σου
όταν τελείωνε το Γυμνάσιο

Όταν πεθαίνεις ολομόναχος
σ’ ένα κεντρικό νοσοκομείο
και στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας
να ουρλιάζουν τα ασθενοφόρα
μεταφέροντας ετοιμοθάνατους
ενώ κάποιοι χαμένοι τουρίστες
να ζητούν επίμονα πληροφορίες
για το πού πέφτει η Ακρόπολη

Όταν πεθαίνεις ολομόναχος
στην εντατική του νοσοκομείου
μέσα στα πιο άγρια χαράματα
σκέψου πως η φύση κι η μοίρα
δεν ήταν καθόλου γενναιόδωρες
μα μείνε με τη χαρά ότι έζησες
τις μικρές καθημερινές στιγμές
έστω και με πριονισμένα φτερά

#

ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ ΑΠΩΝ

Όταν εγώ αμετάκλητα θα λείπω
θα είναι ο κόσμος κρεατομηχανή
που αλέθει τις ανθρώπινες σάρκες
οι άστεγοι έχοντας φύλλα πορείας
θα ανηφορίζουν προς τον ουρανό
οι δρόμοι καθαρτήρια πτωμάτων

Στις πιάτσες του έρωτα οι άγγελοι
θα εκδίδονται χωρίς προφυλάξεις
στο Μεταξουργείο θα ψιλοβρέχει
και η Χριστίνα με τα δύο ανήλικα
στην έξοδο ενός σούπερ μάρκετ
θα εκλιπαρεί για λίγη κατανόηση

Στα γυμναστήρια νεανικά κορμιά
θα καταδυναστεύουν το σώμα τους
στην αυταπάτη της ωραιοπάθειας
στις φυλακές ανηλίκων η μοναξιά
θα βαράει γερμανικό νούμερο
πάνω σε γκρι λερωμένα σεντόνια

Όταν εγώ αμετάκλητα θα λείπω
οι στίχοι μου δεμένοι στο φεγγάρι
θα χαιρετούν τα διαστημόπλοια
κι η γη μια βραδυφλεγής κουκίδα
μέσα στα αζήτητα του σύμπαντος
θα καμώνεται ότι τάχα υπάρχει

⸙⸙⸙

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Mamma Andersson. Δείτε τα περιεχόμενα του δεύτερου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly
%d bloggers like this: