frear

Ι, ΙΙ, ΙΙΙ – της Άννας Βασιάδη

I.

Έτσι όπως στέκομαι στο χείλος
οι άκρες των δακτύλων μου γνωρίζουν το ύψος του θλιμμένου κτιρίου που κρατάει το σώμα
μου αλλά λείπει το άρωμα των λουλουδιών. Παράξενο. Λίγο πριν πεθάνεις μου είπαν θα
μυρίσω ό,τι αγάπησα περισσότερο κι όμως ακόμα αισθάνομαι την ανάσα όλων των
ανθρώπων που δοκίμασα. Ίσως η μικρή δερμάτινη βαλίτσα ανοιχτή, μοιάζει με την οθόνη
του παρελθόντος. Μην έχεις καμία αμφιβολία! Το πρόσωπό σου βρίσκεται ανάμεσα σε
τόσα άλλα. Ο δικός μου θάλαμος είναι εδώ έξω. Δεν μπορώ να μυρίσω.

II.

Το έκτο δάκτυλο
γαντζώνει την πραγματικότητα και ίσως σε λίγο αλλάξει η μορφή μου. Τότε ναι. Για να
πεθάνει κάποιος πρέπει να αλλάξει δέρμα. Όλες οι πληγές έχουν την ίδια διαδρομή. Πρώτα
αιμορραγούν, μετά σκληραίνουν, έπειτα φυτρώνουν νέα κύτταρα. Τόσο ανώριμα!
Μα κανείς δεν βρέθηκε να με συμβουλέψει; Όλοι σας είστε ερασιτέχνες.

III.

Τώρα είναι αργά.
Οι κόρνες των αυτοκινήτων φτάνουν ρυθμικά εδώ πάνω σαν σονάτα παράφωνη.
Ο μαέστρος λείπει˙ τα πνευστά παίζουν χωρίς παρτιτούρα. Αυτό φταίει.
Τα πουλιά της πόλης, τεμπέλικα πετούν μέχρι τα καλώδια και στέκουν εκεί.
Κορώνα ή γράμματα;
Ένα-ένα στη σωστή σειρά.
Το χειροκρότημα έχει σημασία.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Σχέδιο: Kathleen Caddick. Δείτε τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly